Στην χριστουγεννιάτικη Χαιδελβέργη...

Ήθελα να προλάβω να δω την Χαιδελβέργη στολισμένη στα Χριστουγεννιάτικα...

Έβαλα εισιτήριο μικτό, πήγα με τραίνο και γύρισα με λεωφορείο. Σύνολο 15€. Τα τραίνα εδώ θέλουν πολλή προσοχή. Σταματάνε για ελάχιστο χρόνο και δεν προλαβαίνεις να βρεις τη θέση σου. Αν έχεις κλείσει συγκεκριμένη θέση πρέπει να είσαι στο κατάλληλο σημείο που θα σταματήσει το βαγόνι σου, αλλιώς πρέπει μετά να γυρνάς από βαγόνι σε βαγόνι για να βρεις που θα κάτσεις. Όλα γίνονται βέβαια με εφαρμογές στο κινητό που σε ειδοποιούν πότε έρχεται το τραίνο σου, πόση ώρα θα κάνει για να φτάσει κ.λ.π.  Η διαδρομή δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο, επίπεδες εκτάσεις, καλλιεργημένες και δασώδεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις και μικρές κωμοπόλεις και χωριά. Το τραίνο πήγαινε με 160 χλμ/ώρα και σε μισή ώρα, στις 12μισυ περίπου, έφτασα στην Χαιδελβέργη...Φτάνοντας, με το που βγαίνεις από τον σταθμό, σε υποδέχεται αυτό το σιδερένιο άγαλμα-γλυπτό ενός αλόγου ύψους 13 μέτρων, έξω από το πολυώροφο κτίριο της Print Media Academy...

Το κομμάτι της σύγχρονης πόλης αναπτύσσεται συνέχεια με οικοδόμηση σύγχρονων κτιρίων που θα στεγάσουν υπηρεσίες και εργοστάσια...

Πήρα το δρόμο με τα πόδια με προορισμό την παλιά πόλη και τα σημαντικότερα αξιοθέατα. Κάποια στιγμή έφτασα στο ποτάμι, τον Νέκαρ...

Η απέναντι βόρεια όχθη του ποταμού...

Και τα κρουαζιερο-ποταμόπλοια με τα οποία μπορείς να δεις την πόλη από το ποτάμι...

Πλησιάζοντας στην παλιά πόλη...

Η μία είσοδος με τους δίδυμους πύργους, της παλιάς γέφυρας της Χαϊδελβέργης ή γέφυρας Karl Theodor... Η γέφυρα αυτή χτίστηκε το 1788 με χρήση του κόκκινου ψαμμίτη του ποταμού, είναι το τουριστικό επίκεντρο της παλιάς πόλης και ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής, μηχανικής και γλυπτικής τέχνης...

Το άγαλμα του Καρόλου, πάνω στη γέφυρα...

Στην απέναντι είσοδο της γέφυρας, ένας Τούρκος έχει στήσει το παραδοσιακό καφενείο του όπου ψήνει διάφορα είδη καφέ στη χόβολη...

Η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος - γοτθικού ρυθμού - στην Marketplatz...

Ανεβαίνοντας με τα πόδια προς το παλιό κάστρο, καταλαβαίνεις σε ποια πόλη έχεις βρεθεί...Μπορείς να ανέβεις και με το τελεφερίκ το οποίο είναι και αυτό από μόνο του αξιοθέατο αλλά προτίμησα να ανέβω με τα πόδια.. Η ανάβαση παίρνει περίπου 15-20 λεπτά και κάποτε φτάνεις σε ένα μπαλκόνι από το οποίο η θέα προς την πόλη είναι φαντασμαγορική. Γύρω μου άκουγα και πολλούς να μιλάνε ελληνικά... Πολύς κόσμος, πολλοί Γιαπωνέζοι, Κορεάτες κ.λ.π. αλλά όχι τίποτα τραγικό από πλευράς συνωστισμού...

Το σημαντικότερο αξιοθέατο βέβαια είναι το Κάστρο ή αλλιώς Παλάτι της Χαϊδελβέργης ή Schloss Heidelberg. Το φαντασμαγορικό παλάτι, κι αυτό από κόκκινο ψαμμίτη, ξεκίνησε να χτίζεται το 1214. Η τεχνοτροπία του είναι ένα μείγμα γοτθικού και αναγεννησιακού στυλ. Το κάστρο καταστράφηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια πολέμων και δέχτηκε ισάριθμες προσπάθειες για αναστήλωση. Με το πέρασμα των ετών προστέθηκαν επιπλέον πτέρυγες και αίθουσες. Στις μέρες μας οι χώροι του κάστρου χρησιμοποιούνται για δεξιώσεις, θεατρικές παραστάσεις αλλά και το μεγάλο καλοκαιρινό φεστιβάλ που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη της Ευρώπης. Η είσοδος στοιχίζει 9€.
Όψεις της αρχιτεκτονικής του...

Στο κάστρο λειτουργεί και κάτι σαν ταβέρνα με ένα μικρό μουσείο ποτοποιίας στο οποίο μπορεί κανείς να δει το μεγαλύτερο κρασοβάρελο που φτιάχτηκε ποτέ...

 

 

 Εδώ ο Perkeo της Χαιδελβέργης - γραφική φιγούρα μασκότ της πόλης - νάνος που δεν έλεγε ποτέ όχι στο κρασί (perché nο?)...

Μέσα στο κάστρο στεγάζεται το πολύ ενδιαφέρον μουσείο φαρμακολογίας-φαρμακευτικής με εκθέματα από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Μπουκαλάκια, δοχεία, εργαλεία, υλικά συντήρησης, βιβλία, αποστακτήρες και βεβαίως απίθανα έπιπλα είναι ανάμεσα στα διάφορα εκθέματα...

 

Άλλη μια όψη της πόλης από ψηλά κι ενώ έχει αρχίσει να σουρουπώνει...

Κατεβαίνοντας - πάλι με τα πόδια - συναντάς σπίτια σαν αυτό:

Αυτό είναι κανονικό σπίτι μέσα στο οποίο μένουν κάτοικοι της πόλης.

 Έχει πια νυχτώσει και ο κόσμος συρρέει στα υπαίθρια κρασοποτεία, μπυραρίες και γκριλ...

 

 

 Μετά από πεντέμισυ ώρες και κάπου δέκα χιλιόμετρα ποδαρόδρομου, έχει έρθει η ώρα για φαγητό στο ξενοδοχείο - εστιατόριο  Goldener Falke. Νόστιμο φαγητό, παραδοσιακή ξύλινη διακόσμηση, άψογη εξυπηρέτηση. Κόστος 30€...

Ξανά στην παλιά πόλη και στη γέφυρα για μια τελευταία βόλτα....

 

 

Στην Karlsplatz έχει και παγοδρόμιο...

 

Με βαρδιά καρδιά αλλά και ανακούφιση γιατί επιτέλους θα έβρισκα λίγη ξεκούραση, πήρα το δρόμο της επιστροφής με το λεωφορείο. Ξεκίνησε ακριβώς στις 9 παρα πέντε και μετά από 45 λεπτά κατέβηκα στο Ντάρμσταντ.  

 

Ότι και να έχει δει κανείς από φωτογραφίες, βίντεο, βιβλία και αφηγήσεις είναι ελάχιστο μπροστά στην απίστευτη ζωντανή ομορφιά αυτής τη πόλης. Ένα ζωντανό μνημείο της ανθρώπινης εφευρετικότητας, διάνοιας και καλαισθησίας απλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Κυριολεκτικά δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις και τι να πρωτοθαυμάσεις. Τα κτίρια, τα αγάλματα, τα γλυπτά, τα μουσεία, τη θέα, τα μνημεία, τις τεράστιες πλατείες, το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας (από το 1386), τα σύγχρονα εργοστάσια και ερευνητικά ινστιτούτα (ανάμεσα στα οποία 4 ινστιτούτα Μαξ Πλανκ!!!), η πόλη των ποιητών, των επιστημόνων και των καλλιτεχνών αδιαφορεί για το τι αισθάνεσαι εσύ και η ταπεινή σου ύπαρξη. Τελικά δεν χρειάζεται ούτε χριστουγεννιάτικη διακόσμηση, ούτε φωτάκια να τη στολίσουν και να την προβάλλουν. Στέκεται εκεί στις όχθες του ποταμού, αγέρωχη, με την καρδιά στο παρελθόν αλλά και το βλέμμα στο μέλλον...

Και με 2 νυχτερινές φωτογραφίες του κάστρου και της γέφυρας, εύχομαι σε όλους καλή χρονιά!!!

 

 

 

 

Στην εκκλησία για τον Μπαχ...

Από τα πρώτα πράγματα που έκανα μόλις ήρθα στο Ντάρμσταντ ήταν να ψάξω τα προσεχή καλλιτεχνικά γεγονότα και ιδίως τις συναυλίες. Έτσι λοιπόν σημείωσα στο ημερολόγιό μου την 26η Δεκεμβρίου για το Χριστουγεννιάτικο ορατόριο του Μπαχ στην ευαγγελική εκκλησία του Αγίου Παύλου. Τα εισιτήρια ξεκινούσαν από 42€ και έφταναν μέχρι τα 20€ με εκπτώσεις 25% για σπουδαστές, μαθητές και ανάπηρους. Έβγαλα ένα των 28€. Μετά από αρκετό περπάτημα γιατί τα τράμ και τα λεωφορεία είναι σχετικά μακριά, έφτασα στην Paulusplatz, πλατεία στην οποία δεσπόζει η εκκλησία.

Η εκκλησία χτίστηκε το 1905-1907 αλλά καταστράφηκε στον βομβαρδισμό της πόλης τον Σεπτέμβρη του 1944 από τα αγγλικά βομβαρδιστικά. Ξαναχτίστηκε όμως πάνω στα αρχικά σχέδια.

Το πολύ όμορφο κτίριο ακριβώς απέναντι, παλιά στέγαζε μια τράπεζα και σήμερα είναι το διοικητήριο της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Έσσης και του Νασάου.

 

Το εσωτερικό της εκκλησίας, απλό και λιτό, σε στυλ Art Nouveau.

Στους τοίχους αντί για τοιχογραφίες, ψηφιδωτά με θρησκευτικά θέματα.

Η Αγία Τράπεζα και χώρος της σκηνής, στολισμένη με ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο.

 

  

 

Το πολύ δημοφιλές εκκλησιαστικό όργανο της εκκλησίας, κατασκευασμένο το 1969 από τον οίκο Karl Schuke. Είναι το μεγαλύτερο στην περιοχή και συχνά έρχονται και παίζουν σε αυτό μουσικοί από όλο τον κόσμο.

Το λιτό αλλά περιεκτικό 50σέλιδο πρόγραμμα της συναυλίας περιείχε ολόκληρο το λιμπρέττο.
Το κοντσέρτο άρχισε στις 5 και 5 ακριβώς σε μια κατάμεστη από Γερμανούς αίθουσα. Μέσος όρος ηλικίας του κοινού; υπολογίζω πάνω από τα 60. Οι πιό πολλοί ξένοι ήταν στην ορχήστρα, 3-4 Ασιάτες. Έπαιζαν τα παρακάτω σύνολα και σολίστες με όργανα εποχής:

Jana Baumeister, σοπράνο
Amira Elmadfa, άλτο
Michael Porter, τενόρος
Martin Berner, μπάσος

Konzertchor Darmstadt
Darmstädter Hofkapelle
Wolfgang Seeliger, Μουσική Διεύθυνση

 

Ακούστηκε ολόκληρο το έργο, και οι 6 καντάτες. Αν και καθόμουν 3 σειρές από το τέλος, ο ήχος των οργάνων ήταν καταπληκτικός, η ακουστική του χώρου υπέροχη και η ποιότητα των εκτελεστών πολύ υψηλή. Το δε εκκλησιαστικό όργανο, τοποθετημένο ψηλά πάνω από τις θέσεις του κοινού έστελνε τον ήχο του κατευθείαν από τον ουρανό!...

Στο μπαρμπέρικο του Φατίχ...

Ήρθε η ώρα να κουρευτώ. Μετά από μία μικρή έρευνα αγοράς, κατέληξα εδώ: Fatih's Barbershop

 

Υπό τους ήχους Πακιστανικής ραπ και αφού περίμενα κανένα 10λεπτο χαζεύοντας τους 4 κομμώτριους να χορεύουν και να τραγουδάνε, έκανα ένα ωραιότατο και πολύ γρήγορο κούρεμα με 15€. Ο δικός μου ο κομμώτριος λεγόταν Μουχάμαντ.. Φυσικά... πώς αλλιώς θα λεγότανε;

Και για να ολοκληρωθεί η ανατολίτικη εμπειρία, συνέχισα με μία υπέροχη φασολάδα στο 

Memo Steakhaus Griesheim. Αυτό το μαγαζί το έχουν Τούρκοι και πήγα για δεύτερη φορά. Κάθε Παρασκευή φτιάχνει φασολάδα. Έχει πολύ ωραία ψητά, σούπες, μέχρι και πατσά φτιάχνει. Κρίμα που δεν σερβίρει αλκοόλ. Αυτά που έφαγα, 8.5€

Η αποχώρηση του Φρανσίσκο...

Χτες το βράδυ είχαμε μια μάζωξη για να αποχαιρετήσουμε έναν από τους μάνατζερ μας που αποχωρεί από της εταιρεία και το ESOC σε λίγες μέρες. Πηγαίνει σε μια άλλη εταιρεία στο Μόναχο, που κατασκευάζει ηλεκτρικά αεροπλάνα (!!!). Δεν είναι αστείο, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, εδώ

https://lilium.com/
Μαζευτήκαμε καμμιά 15αριά.. Ισπανοί, Ιταλοί και ένας Άγγλος από το Μπρίστολ, ο οποίος έδωσε στα ποτά 41€ (!) 

Ένας από τους Ιταλούς, ο Αντρέα που είναι στο engineering, κάθε Κυριακή παίζει εκκλησιαστικό όργανο σε εκκλησίες της Φρανκφούρτης (δεν περιγράφω άλλο... πάλι...) 
Το μπαρ λέγεται Eντσιλάδα, https://darmstadt.enchilada.de, και είναι φυσικά μεξικάνικο. Πολύ ωραίο, μεγάλο με ωραία διακόσμηση και όχι πολύ κόσμο εκείνη την ώρα. Ζητάνε και κόσμο, αν κάποιος ενδιαφέρεται...
Ήπια και την πρώτη μου μπύρα, εδώ στη Γερμανία, μετά από 15 μέρες...