Στις εκκλησίες της Χαιδελβέργης...

 Σάββατο 17 Μαίου 2025 και ξανά στην αγαπημένη Χαιδελβέργη για να τσεκάρω μερικά ακόμα κουτάκια που έχω στη λίστα μου. Άνοιξη και η πόλη είναι πολύ πιο ζωντανή και χαρούμενη σε σχέση με τις κρύες χειμωνιάτικες μέρες που είχα ξαναβρεθεί εκεί. Πολλά καινούργια μαγαζιά, μπαράκια, κλαμπ, ρεστωράν, καφέ και μπυραρίες έχουν ανοίξει τώρα που ο καιρός είναι πολύ καλύτερος και ο κόσμος πλημμυρίζει κυριολεκτικά την περίφημη Χάουπτστράσε και τις παρόδους της, κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο...
Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, κατευθείαν στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου (Peterskirche Heidelberg). Η εκκλησία του Αγίου Πέτρου είναι η παλαιότερη εκκλησία στη Χαϊδελβέργη και χτίστηκε πριν από την ίδρυση της πόλης, πιθανότατα το 1220. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν 90 τάφοι και άλλοι 66 στους εξωτερικούς τοίχους, τάφοι ευγενών, αξιωματούχων και των μελών του πανεπιστημίου της πόλης...

Η εκκλησία ήταν στολισμένη πάρα πολύ διακριτικά...

...γιατί θα γινόταν ο γάμος της Τζούλια και του Ρόμαν...

Και μέσα στο αγγελτήριο - προσκλητήριο μπορούσε να βρει κανείς τις παρτιτούρες (!) από τα μουσικά κομμάτια που θα ακουγόντουσαν αργότερα...

Το 2004-2005 το κτίριο ανακαινίστηκε εσωτερικά και τοποθετήθηκαν σύγχρονα παράθυρα, σχεδιασμένα από τον  Johannes Schreiter, πραγματικά θαυμάσια έργα τέχνης...

Το ένα από τα δυό εκκλησιαστικά όργανα...

Και το κλαβιέ του...

Στην βόρεια πλευρά δεσπόζει ένας τεράστιος πίνακας του Hans Thoma: "Ο Πέτρος στη θάλασσα", έργο του 1901...

Το ιερό...

Τρία τεράστια, υπέροχα ζωγραφισμένα παράθυρα αφήνουν να περνάει άπλετο φως στο εσωτερικό του ναού...

Οι μορφές που απεικονίζονται, ανήκουν σε προσωπικότητες του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης όπως ηγεμόνες της περιοχής, καθηγητές Πανεπιστημίων αλλά και οι Λούθηρος και Καλβίνος... 

Το κεντρικό παράθυρο με τις μορφές του Ιησού στο μέσον και εκατέρωθέν του οι Πέτρος και Ιωάννης...

Ανάμεσα στα διάφορα events που γίνονται εδώ σε αυτήν την εκκλησία του Αγίου Πέτρου είναι και  εκκλησιαστικές λειτουργίες για την queer κοινότητα (!!), όπως μπορεί κανείς να δει στην παρακάτω ιστοσελίδα.

Φεύγοντας από την εκκλησία του Αγίου Πέτρου περνάμε από την κεντρική πλατεία της παλιάς πόλης, την Marketplatz, γεμάτη τώρα από κόσμο... 

Επόμενη στάση, στην επιβλητική Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Heiliggeist). Με διαστάσεις καθεδρικού ναού, η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος δεσπόζει στον ορίζοντα της Χαϊδελβέργης και είναι ένα από τα σπουδαιότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Ξεκίνησε να χτίζεται το 1398 και ολοκληρώθηκε το 1441. Άλλοτε των καθολικών και άλλοτε των διαμαρτυρόμενων, για ένα διάστημα μάλιστα εξυπηρετούσε και τα δύο δόγματα και ήταν χωρισμένη στη μέση,  για αυτό και είχε και εξόδους και στις δύο πλευρές της. Από το 1936 εξυπηρετεί μόνο το λουθηρανικό ρεύμα της προτεσταντικής εκκλησίας... 

 Το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, το παλαιότερο πανεπιστήμιο σε γερμανικό έδαφος, ιδρύθηκε σε αυτήν εδώ την εκκλησία. Η Βιβλιοθήκη του Παλατινάτου - η μητέρα όλων των βιβλιοθηκών  - στεγαζόταν εδώ και λειτουργούσε ως πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Η συλλογή βιβλίων της ήταν η σημαντικότερη της Αναγέννησης στη Δύση, με σημαντικότερο απόκτημά της, τον Codex Manesse, μια εκπληκτική συλλογή ποιημάτων και τραγουδιών που γράφτηκαν την περίοδο από 1150 μέχρι 1300 μ.Χ. Ο Κώδικας αυτός σήμερα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της πόλης. Το 1623, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η Βιβλιοθήκη του Παλατινάτου λεηλατήθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής της κλάπηκε και βρίσκεται μέχρι  και σήμερα στη Ρώμη, στο Βατικανό...

 

Όσο εντυπωσιακή και επιβλητική είναι απ΄έξω, άλλο τόσο λιτό και απέρριτο είναι το εσωτερικό της... 

Με μία εξαίρεση, τα υπέροχα ζωγραφισμένα παράθυρά της, πραγματικά έργα τέχνης. Εδώ βλέπουμε το διασημότερο από αυτά, το Physics Window, σχέδιο του Johannes Schreiter από το 1984, όταν και εκτελέστηκε ένα πρόγραμμα συντήρησης και αναπαλαίωσης του κτιρίου. Στο παράθυρο απεικονίζονται και συνδέονται νοηματικά, η διάσημη εξίσωση του Αινστάιν Ε=mc2 και η ημερομηνία ρίψης της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, 6/8/1945...

Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μην ανέβω τα 198 σκαλοπάτια για να φτάσω ψηλά στον πύργο του ναού, στα 38 μέτρα από όπου η θέα της πόλης, του το κάστρου της και της κοιλάδας του Νέκαρ είναι απλά μαγευτική...

Το καλύτερο σημείο για να φωτογραφήσει κανείς το κάστρο της Χαιδελβέργης...

Στο μέσον περίπου διακρίνεται το τραινάκι τελεφερίκ, που μεταφέρει τον κόσμο πάνω στο κάστρο...

Στο κάτω μέρος η φημισμένη παλιά γέφυρα, σημείο συγκέντρωσης των τουριστών στην παλιά πόλη...

Το εισιτήριο για να ανέβει κανείς εδώ πάνω ήταν 5 Ευρώ...

Μικροί κήποι σαν αυτόν όπου είναι εφικτό και υπάρχει επίπεδη ταράτσα στο κτίριο...

Εκεί ψηλά στον πύργο του καμπαναριού, ήταν και ένας τύπος με πέντε πιτσιρίκια που έτρεχαν και χοροπηδούσαν γύρω-γύρω στα 40 μέτρα από το έδαφος...

- Δικά σου είναι όλα τα παιδιά; ...τον ρωτάω.  

- Όχι, μόνο τα τέσσερα, το πέμπτο είναι μιας φιλικής οικογένειας, ...μου απαντάει. 

- Μπράβο, να σου ζήσουν..

- Έχω εφτά παιδιά, ..συνεχίζει...

- Μπράβο αρχηγέ, ...του λέω...

- Από πού είσαι;

- Είμαι Έλληνας από τη Θεσσαλονίκη...

- Α, έχεις διαβάσει τη Βίβλο;

- Δεν την έχω διαβάσει, λέω, αλλά κάτι ψιλά θυμάμαι, γιατί;

- Υπάρχει μια επιστολή πρός Θεσσαλούς, που λέει μπλα μπλα μπλα...

- Τα μπερδεύεις φίλε, άλλο Θεσσαλονίκη που είναι μια πόλη και άλλο Θεσσαλία που είναι μια περιοχή νότια της Θεσσαλονίκης

- Ααα, μάλιστα, ΟΚ...

- Είσαι ιερέας;

- Όχι είμαι ιεροκήρυκας!! Σε μια πόλη έξω από τη Φρανκφούρτη, το όνομά μου είναι Αλεξάντερ...

Να μην τα πολυλογώ, μου αρχίζει ένα λογίδριο για το Θεό, τον παράδεισο, τη δημιουργία, το διάβολο, τις αμαρτίες μας και διάφορα άλλα θεολογικά, σταματημό δεν είχε... Πήγα λίγο να κοντράρω, στο στιλ ότι δεν είμαι πιστός και η επιστήμη μας λέει άλλα πράγματα για την καταγωγή του ανθρώπου κ.λ.π. αλλά φυσικά ο τύπος δεν παιζόταν. Φοβερός επαγγελματίας....Και όλο αυτό το διάστημα τα πιτσιρίκια να έχουν εξαφανιστεί και να με έχει πιάσει η αγωνία μήπως έχει γκρεμοτσακιστεί κανένα.

- Πρέπει να σου κάνουν αύξηση, ...του λέω, είσαι πολύ καλός στη δουλειά σου!!! 

Έκανε ψοφόκρυο εκεί πάνω, άρχισα και να βαριέμαι το κήρυγμα, οπότε είπαμε ότι είναι ώρα να κατεβούμε όλοι μαζί προς τα κάτω. Σε όλο το δρόμο της επιστροφής δεν σταμάτησε να μιλάει και να μου κάνει κήρυγμα. Όταν φτάσαμε κάτω στην εκκλησία, ο Αλεξάντερ μου ζήτησε να φωτογραφηθούμε...

Μια άλλη μορφή του τοίχου των αφιερωμάτων, εδώ με δίχτυ και χρωματιστά χαρτάκια που στερεώνονται στις τρύπες του...

Άλλη μία άποψη του εσωτερικού του ναού, στο βάθος το ιερό...

Το μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο...

Λεπτομέρεια από το κλαβιέ του και τα διάφορα χειριστήρια...

Προσέξτε το θερμόμετρο!!!...

Οι αυλοί που εξέχουν στο επάνω μέρος λέγονται "Ισπανικές σάλπιγγες"...

Ο τάφος του εκλέκτορα του Παλατινάτου, Ruprecht von der Pfalz και της γυναίκας του Elisabeth of Hohenzollern. Ακόμα και σήμερα παραμένει μυστήριο γαιτί μόνο αυτός ο τάφος από τους συνολικά 54, παρέμεινε άθικτος μετά την καταστροφική επιδρομή εναντίον της Χαιδελβέργης, το 1693...

Μερικά ακόμα από τα ζωγραφισμένα παράθυρα...

Στην εκκλησία διοργανώνονται εκθέσεις ζωγραφικής, διαλέξεις, παρουσιάσεις, βραδιές χορού(!) και μουσικές βραδιές με διάφορα είδη μουσικής από εκκλησιαστική (φυσικά) μέχρι τζάζ και βραδιές Τέιλορ Σουίφτ (!!!), όπου παίζεται η μουσική της και σχολιάζονται οι στίχοι και το νόημα των τραγουδιών της...

Είχε πάει 4.30, οπότε ώρα για φαγητό στο "Ισταμπούλ", το πιάτο που βλέπετε και μια κόκα κόλα, 19,8€...

Δεν τελειώσαμε όμως. Τελευταίος σταθμός, το σπίτι - μουσείο του Φρίντριχ Έμπερτ. Ο Έμπερτ ήταν Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919 – 1925). Στη Γερμανία θεωρείται κάτι σαν τον δικό μας Βενιζέλο, άλλωστε έζησαν περίπου την ίδια εποχή. Γεννήθηκε στην Χαιδελβέργη το 1871, στο σπίτι το οποίο επισκέφτηκα και το οποίο τώρα είναι μουσείο. Η είσοδος στο μουσείο ήταν ελεύθερη... 

Το πατρικό του στο οποίο ζούσαν 8 άτομα σε 45 τετραγωνικά. Εδώ η κρεβατοκάμαρα...

Το μεγαλύτερο δωμάτιο που ήταν και το εργαστήρι του πατέρα του, ο οποίος ήταν ράφτης...

Και η κουζίνα... 

Το μουσείο στεγάζεται σε ένα οίκημα που παλιά ήταν φούρνος. Γι αυτό και οι φούρνοι που βλέπετε παρακάτω στη φωτογραφία. Ρώτησα αν ήταν φούρνοι που έψηναν ψωμί, γιατί στη Γερμανία είμαστε, ποτέ δεν ξέρεις...

Το μουσείο έχει διάφορα εκθέματα: στολές, έγγραφα, βιβλία, φωτογραφίες, μετάλλια, προσωπικά αντικείμενα του Έμπερτ και βέβαια μεγάλες αφίσες με κείμενα, φωτογραφίες, σχέδια και ντοκουμέντα,  που αναφέρονται στην εποχή και στα γεγονότα στα οποία πήρε μέρος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Εδώ η γραφομηχανή του... 

Όλα τα κείμενα ήταν στα γερμανικά, αλλά υπήρχε η δυνατότητα να τα ακούς από το κινητό σου σε μετάφραση με σύνδεση στην ιστοσελίδα του μουσείου. Δεν το βρήκα καθόλου βολικό να κάθεσαι να ακούς τεράστια κείμενα από το κινητό σου αντί να τα διαβάζεις. Χρειάζεσαι ατελείωτες ώρες να πάρεις μια ιδέα από το τι λένε όλα αυτά τα κείμενα... 

Εδώ βλέπουμε την εξέλιξη του πληθωρισμού στη Γερμανία, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης των αρχών του 20ού αιώνα. Ένα κιλό ψωμί το Δεκεμβρη του 1920 έκανε 2.37 μάρκα και το Δεκέμβρη του 1923 είχε φτάσει να κοστίζει 399 δισεκατομμύρια μάρκα...

Ο Έμπερτ βέβαια ξεκίνησε σαν συνδικαλιστής, μετά έγινε σοσιαλδημοκράτης και αρχηγός του σοσιαλιστικού κόματος, μετά όμως ήταν αυτός που όντας καγκελάριος, εξαπέλυσε τα Φράικορπς για να τσακίσουν την εξέγερση των Σπαρτακιστών του Βερολίνου, το Γενάρη του 1918. Τα Φράικορπς ήταν παραστρατιωτική οργάνωση, φτιαγμένη από ακροδεξιά, μοναρχικά και λούμπεν στοιχεία, που μόνο σκοπό είχαν να διαλύσουν την επανάσταση και να επαναφέρουν τη μοναρχία. Η εξέγερση του Βερολίνου πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση και τους παραστρατιωτικούς. Ο Έμπερτ και η κυβέρνησή του ήταν και ηθικοί αυτουργοί της φυσικής εξόντωσης των ηγετών του ΚΚΓ, της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ...

Ακόμα και στο ίδιο του το μουσείο, υπάρχουν κείμενα που του κάνουν κάποιου είδους κριτική για την "αμφιλεγόμενη" στάση του απέναντι στο επαναστατικό κίνημα της εποχής... 

Λεμοναδερί δεν είχα ξαναδεί ποτέ, το είδα και αυτό στην Χάουπτστράσε. Ένα γραφικό μαγαζάκι, σκέτη τρύπα, που πούλαγε οτιδήποτε είχε σχέση με λεμόνια. Λεμόνια, λεμονάδες, χυμούς, λουλούδια, γλυκά με λεμόνι, τα πάντα με λεμόνι και από λεμόνι. Σημεία προσοχής η τεράστια παγοκολώνα πάνω στον πάγκο του και ένα μεγάλο βάζο με κόκκινο υγρό, έτσι έγραφε. Δεν ξέρω, θα ήταν κάτι από κόκκινα λεμόνια φαντάζομαι. Βιαζόμουνα να προλάβω το τραίνο της επιστροφής, αλλιώς θα το έψαχνα περισσότερο...

  

Λίγο παρακάτω είδα αυτή την αφίσα και σταμάτησα να την φωτογραφήσω. Την επόμενη εβδομάδα είχε προγραμματιστεί ρεσιτάλ των Malaka Hostel.. Απ'ότι είδα κάτι βίντεο στο Ιντερνετ, δικαιολογούν απόλυτα την ελληνική εκδοχή του ονόματος που διάλεξαν...

Και εδώ τελειώνει η τελευταία μου επίσκεψη στην Χαιδελβέργη, μέχρι φυσικά την επόμενη...