Στην Katholische Ludwigskirche του Ντάρμσταντ...

Η καθολική ενοριακή εκκλησία του Αγίου Λουδοβίκου στο Ντάρμσταντ, η πρώτη καθολική εκκλησία στην πόλη μετά τη Μεταρρύθμιση, χτίστηκε ανάμεσα στο 1822 και το 1827 σε σχέδια του Georg Moller.

Ο εντυπωσιακός τρούλος της, υψώνεται σε μια περίοπτη τοποθεσία πάνω από το κέντρο της πόλης στο τέλος της λεωφόρου Wilhelminenstraße. Στηρίζεται σε 28 κορινθιακούς κίονες επενδυμένους με γυψομάρμαρο και έχει διάμετρο 33 μέτρα. Το Πάνθεον στη Ρώμη χρησίμευσε ως πρότυπο για το κλασικιστικό κτίριο, σε μικρότερη διάσταση όμως, κατά το ένα πέμπτο. Ο χώρος και σημαντικά χρηματικά ποσά παραχωρήθηκαν από τον Μέγα Δούκα Λουδοβίκο τον Α'. Για να τιμηθεί ο Δούκας (που έβαλε και τα λεφτά βέβαια....), η εκκλησία  πήρε το όνομα του Αγίου Λουδοβίκου της Γαλλίας.
Οι αναλογίες της, αντιστοιχούν στη Χρυσή Αναλογία. Έχει ύψος 35 μέτρα και διάμετρο 43 μέτρα.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1944, η εκκλησία κάηκε τη νύχτα του μεγάλου βομβαρδισμού της πόλης και το μόνο που απέμεινε ήταν οι εξωτερικοί τοίχοι..

 

 
Η αναστήλωσή της ξεκίνησε το 1951. Η ανακατασκευή του τρούλου ολοκληρώθηκε το 1955. Από το 1975 έως το 1977, ξαναχτίστηκαν τα κατεστραμμένα κιονόκρανα και από το 1993 έως το 1995 πραγματοποιήθηκε εξωτερική ανακαίνιση. Η τελική ανακαίνιση του εσωτερικού τα έτη 2002 έως 2005 επανέφερε το σχέδιο στην αρχική κλασικιστική ιδέα...

 

 

 

Στην είσοδο οι πιστοί παίρνουν λίγο αγίασμα από το ειδικό δοχείο, το βάζουν στο μέτωπό τους και κάνουν το σταυρό τους...

Ακριβώς απέναντι από την είσοδο αντικρύζεις το ιερό...

Αφιερωμένο στη μνήμη των πεσόντων και αγνοούμενων στους δύο παγκοσμίους πολέμους 1914-1918 και 1939-1945...

 

Οι επιτύμβιες στήλες της Μεγάλης Δούκισσας Ματθίλδης και του Πρίγκιπα Φρειδερίκου της Έσσης

 

 

 

Πίσω από το ιερό, ένα μωσαικό φτιαγμένο το 1960 από φυσική πέτρα και χρωματιστό γυαλί, έργο της Βιεννέζας Clarisse Schrack-Praun. Η νέα έκδοση με τα έντονα μπλέ και κόκκινα χρώματα εντυπωσιάζει από το 2005 και μετά..

Το εντυπωσιακό εκκλησιαστικό όργανο...

 

 

 

Κατασκευάστηκε το 2005...

 

 

Και τα χειριστήριά του..

 

Σε όλο το μήκος της κυκλικής διαδρομής, οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με 24 εντυπωσιακά γλυπτά φτιαγμένα από αμμόλιθο που βρίσκονται σε ειδικές εσοχές στον τοίχο...

 

Όπως και στο Ρωμαϊκό Πάνθεον, το φως της ημέρας πέφτει μόνο μέσα από ένα κυκλικό άνοιγμα, πλάτους 8 μέτρων...

 

 

 

Στο μάτι του τρούλου, το φως μοιράζεται σε ένα γυάλινο γλυπτό που απεικονίζει τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα...

Σε κάποιο σημείο κοντά στην είσοδο και ελαφρώς κρυμμένος, ένας τοίχος από τούβλα που σχηματίζουν εσοχές, στις οποίες αφήνουν οι πιστοί ένα σημείωμα με μια προσευχή ή μια ευχή...

Κάτι σαν το τείχος των δακρύων της Ιερουσαλήμ σε μικρογραφία...

Δεν κρατήθηκα, άνοιξα ένα και το διάβασα:

"Αγαπημένε Θεέ,

Βάζω τον Νέιθαν στα χέρια Σου.Προσεύχομαι για τη σωτηρία του, προσεύχομαι να Σε αναγνωρίσει και να έχει στενή σχέση μαζί Σου.Προσεύχομαι να είσαι στη ζωή του και με την βοήθειά Σου να βαδίσει στο δρόμο Σου. Προσεύχομαι να Σε βρει. Με αγάπη, Νταιάνα.

Εκείνο που εντυπωσιάζει τον επισκέπτη είναι το φωτεινό εσωτερικό, η λιτή διακόσμηση και οι συνδυασμοί των χρωμάτων. Πέρασα πάνω από μία ώρα μέσα στην εκκλησία, φωτογραφίζοντας, παρατηρώντας και μελετώντας και προσπαθώντας να μην ενοχλώ τους λιγοστούς πιστούς που εκείνη την ώρα προσεύχονταν.
Εκτός από τις συνηθισμένες τελετές, στην εκκλησία δίνονται κάθε Τετάρτη μεσημέρι στις 12, μικρές συναυλίες με έργα για εκκλησιαστικό όργανο. Και βέβαια γίνονται και κανονικές συναυλίες με ορχήστρα, σολίστες κ.λ.π

Και για αντίστιξη που λένε και οι μουσικοί, λίγα μέτρα παρακάτω, στην κεντρική πλατεία, οι τρείς Πακιστανοί κηρύττουν το λόγο του Προφήτη. Το ένα από τα πλακάτ γράφει:
"Είμαι Μουσουλμάνος και υποστηρίζω την ελευθερία της πίστης και της συνείδησης"...