Mathildenhöhe, ημέρα δεύτερη...

Την δεύτερη φορά o καιρός ήταν ηλιόλουστος με καθαρή ατμόσφαιρα και υψηλή για την εποχή θερμοκρασία...

Η επίσκεψη ξεκίνησε από την εκκλησία όπου μόλις είχε τελειώσει η θεία λειτουργία...

Η εκκλησία είναι ένα μικρό αριστούργημα, δεν χορταίνεις να την βλέπεις. Ένα σωρό λεπτομέρειες στα διακοσμητικά στοιχεία, τα χρώματα, οι χρυσοί τρούλοι, οι εικόνες των αγίων στους εξωτερικούς τοίχους, τα διαφορετικά υλικά οικοδόμησης, φτιάχνουν έναν συνδυασμό αρμονίας αλλά και μεγαλοπρέπειας στο σύνολο... 

Το εσωτερικό της εκκλησίας δεν είναι τόσο εντυπωσιακό...

Αυτό το σύμπλεγμα εικόνων σε κάπως πιο ρεαλιστική τεχνοτροπία από τη συνηθισμένη σε μας βυζαντινή αγιογραφία είναι στο κέντρο της εκκλησίας για να προσκυνούν οι πιστοί...

Το ξύλινο τέμπλο...

Η τιμώμενη Μαρία Μαγδαληνή...

Ναι, είναι ο τελευταίος τσάρος της Ρωσσίας, Νικόλαος Β΄ Ρομανόφ. Έχει ανακηρυχτεί άγιος και αυτός...

 

...και ολόκληρη η οικογένειά του...

Aν δεν το εμπεδώσατε ακόμα, ιδού...

Ας γυρίσουμε σε πιο σοβαρά πράγματα...

Ο Πύργος των Γάμων (Ηochzeitsturm) έχει ύψος 48,5 μέτρα, είναι κυρίως φτιαγμένος από σκούρο κόκκινο τούβλο και για προφανείς λόγους έχει κερδίσει το παρατσούκλι "ο Πύργος με τα πέντε δάχτυλα"...

Την δεύτερη φορά που πήγα, δεν είχε γάμους και επιτρεπόταν η είσοδος. Το εισιτήριο κόστιζε 4 ευρώ. Έτσι ανέβηκα με τα πόδια τα 4 πατώματα του Πύργου (υπάρχει και ασανσέρ). Στον προτελευταίο επισκέψιμο όροφο είναι η αίθουσα όπου γίνονται οι γάμοι. Χωράει ίσα ίσα το ζευγάρι, τους κουμπάρους και τους γονείς, καμμιά δεκαριά άτομα όλα κι όλα. Δυστυχώς ήταν κλειστή...

Στον τελευταίο όροφο λειτουργεί μια μικρή έκθεση με αναμνηστικά από τον πρώτο γάμο που τελέστηκε εκεί, τον γάμο του Δούκα Ερνστ Λούντβιχ με την Ελεονόρα.
Εφημερίδα της εποχής με φωτό του ζευγαριού...

Τί έφαγαν οι καλεσμένοι...

...και ποιά μουσικά κομμάτια έπαιξε η ορχήστρα. Ανάμεσά τους η Φαντασία από τον Φάουστ του Γκουνό...

Αλλά αυτά τα βλέπεις στο τέλος, όταν έχεις χορτάσει από το απίστευτο θέαμα που αντικρίζεις μόλις πλησιάσεις τα μεγάλα παράθυρα της αίθουσας. Όλη η πόλη απλώνεται στα πόδια σου, με τα πάρκα, τα μνημεία, τις λίμνες, τους κήπους και τα μοντέρνα κτίριά της. Η θέα είναι μαγευτική γύρω-γύρω. Βοήθησε και ο θαυμάσιος καιρός...
 

Από κάτω το πάρκο με τα πλατάνια...

Στο βάθος δεξιά, πρός τα βόρεια, φαίνεται η Φρανκφούρτη και λίγο πιο αριστερά τα βουνά Τάουνους (θυμάστε τα Φόρντ Τάουνους;)...

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά από τη βόρεια πλευρά του πάρκου αντικρίζεις δύο από τα σπίτια που χτίστηκαν για τους καλλιτέχνες....

Η τριώροφη βίλλα Behrens House (1901), σχεδιάστηκε από τον ζωγράφο και γραφίστα Peter Behrens (1868 – 1940), για την πρώτη έκθεση του 1901.

Μια αποχαιρετιστήρια ματιά μέχρι την επόμενη φορά...
                                                          

Ψηλά, πάνω από τον πύργο πήρε το μάτι μου μια λίμνη προς τα βόρεια σε κοντινή απόσταση από το Mathildenhöhe. Κατηφόρισα προς τα εκεί απόπεριέργεια και έπεσα πάνω στο Große Woog. Το Große Woog είναι μια φυσική λίμνη για κολύμπι με έκταση περίπου 60.000 τετραγωνικών μέτρων. Υπάρχει πισίνα 50 μέτρων, πύργος καταδύσεων 10 μέτρων, σκάφη κωπηλασίας, χλοοτάπητες για ηλιοθεραπεία, παιδική χαρά, γήπεδο βόλεϊ, τσουλήθρα και επίπεδη παραλία.Οι εγκαταστάσεις είναι ανοιχτές από τα μέσα Μαΐου έως τα μέσα Σεπτεμβρίου. Στη νοτιοδυτική γωνία υπάρχει ένα εστιατόριο με εξωτερική βεράντα.
Το καλοκαίρι, το νερό φτάνει γρήγορα σε θερμοκρασίες άνω των 20 βαθμών. Η ποιότητα του νερού ελέγχεται συνεχώς και είναι εξαιρετική.

      

Φεύγοντας από κει και κατηφορίζοντας προς την πιο κοντινή στάση λεωφορείου, πέρασα από αυτό το υπέροχο τεράστιο πάρκο με φυσική λίμνη, γρασίδι, παγκάκια, παιδική χαρά, παιχνίδια κ.λ.π.

Όλη η περιοχή του Mathildenhöhe είναι απλά υπέροχη, μία πρόκληση για τις αισθήσεις αλλά και το μυαλό. Σε κάθε γωνιά παραμονεύει και μία έκπληξη και ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δημιουργών του και την μεγαλομανία τους υπηρέτησε και υπηρετεί ακόμα και σήμερα τον αρχικό στόχο που ήταν το Gesamtkunstwerk δηλ. το συνολικό έργο τέχνης. Δυστυχώς ο πόλεμος διέκοψε αυτό το καλλιτεχνικό κίνημα και το έργο του, που πρόλαβε όμως να αφήσει τη σφραγίδα του στην τέχνη και την αρχιτεκτονική των αρχών του 20ου αιώνα αλλά και στην πόλη που το φιλοξένησε και το παρουσιάζει με περηφάνεια σήμερα στον τυχερό επισκέπτη...