Επιτέλους.. μέγαρο...

 

   Κι ενώ όλη η Γερμανία ζει στο ρυθμό του Euro (βλέπει κανείς στο δρόμο αυτοκίνητα στολισμένα με σημαίες, γερμανικές και τουρκικές!!!), εγώ είχα κλείσει από πολύ καιρό εισιτήριο για το Μέγαρο, δηλ. το Staatstheater Darmstadt και μάλιστα για παράσταση όπερας. Άργησα κιόλας να πάω γιατί ήθελα να πάω σε όπερα και μάλιστα σε εύκολη όπερα, που η μουσική θα ήταν το κυρίαρχο στοιχείο μιας και οι υπέρτιτλοι θα ήταν στα γερμανικά.. Για την πρώτη μου όπερα λοιπόν διάλεξα την Αλτσίνα του Χέντελ - ένα αριστούργημα του μπαρόκ - στις 21 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής. Είχα βγάλει το εισιτήριο των 38,5€ από τον Μάρτιο (!!!) για να βρώ καλή θέση. Τιμές εισιτηρίων από 11 έως 54 €.
Έπαιζε η Κρατική Ορχήστρα της πόλης και η Χορωδία του θεάτρου υπό τη διεύθυνση του Alessandro Quarta.

Όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες το εσωτερικό του θεάτρου είναι απλό χωρίς τίποτα το εξεζητημένο. Κυριαρχεί το άσπρο χρώμα παντού. Δεν υπάρχουν πολυτέλειες εδώ, χρυσοί πολυέλαιοι, γλυπτές διακοσμήσεις, αγάλματα κ.λ.π. Όλα απλά και λειτουργικά...

Η είσοδος και το βεστιάριο...

 

Η παράσταση ήταν προγραμματισμένη να αρχίσει στις 7.30. Πιο πριν έγινε μια παρουσίαση του έργου στο φουαγιέ του θεάτρου που την παρακολούθησε ο περισσότερος κόσμος και κράτησε ένα τέταρτο...

Άποψη του φουαγιέ το οποίο χρησιμοποιείται και για άλλες εκδηλώσεις...

 

Από επαγγελματική διαστροφή δεν θα μπορούσα να μην ρίξω μια ματιά στους χώρους του θεάτρου, όπου μπορούσα να έχω πρόσβαση. Βγήκα στην ταράτσα όπως την λένε που είναι μια βεράντα που βλέπει στην παρακείμενη πλατεία. Εδώ γίνονται εκδηλώσεις, μικρά θεατρικά κ.λ.π. Μάλλον γίνονται και δεξιώσεις γάμων αν κρίνω από τον εξοπλισμό που υπήρχε...

Επτά και είκοσι άνοιξαν οι πόρτες και σε δέκα λεπτά είχαν μπει όλοι και είχαν καθήσει στις θέσεις τους. Στην αίθουσα το βαθύ κόκκινο στα καθίσματα και την αυλαία δίνουν μια αίσθηση πολυτέλειας...
 

Τα καθίσματα είναι σιδερένια αλλά πολύ αναπαυτικά με άφθονο χώρο για τα πόδια.. Ο κλιματισμός δούλευε τόσο καλά που στο διάλειμμα πήγα και πήρα το μπουφάν μου που είχα αφήσει στο βεστιάριο, γιατί είχα παγώσει...

Δεν υπάρχουν θεωρεία παρά μόνο ο κλασσικός εξώστης. Δεν μπόρεσα να δω πόσο κόσμο είχε εκεί πάνω. Η πλατεία ήταν γεμάτη κατά 80-85% απ' ότι υπολόγισα... Οκτώ παρά είκοσι πέντε όλα ήταν έτοιμα για να αρχίσει το πρόγραμμα.  Προηγήθηκε δεκάλεπτη ομιλία του καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου προς τιμήν κάποιου παρευρισκόμενου που δεν κατάλαβα ποιός ήταν...Η παράσταση άρχισε κανονικά στις 8 παρά τέταρτο...

Από την 14η σειρά που ήμουν η ακουστική ήταν εξαιρετική, στα επίπεδα που είχα συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια 5-6 σειρές πιο μπροστά. Επίσης η ορατότητα από όλες τις θέσεις ήταν πολύ καλύτερη γιατί η κλίση του εδάφους είναι μεγαλύτερη...

Η παράσταση ήταν εξαιρετική. Το περιστρεφόμενο σκηνικό με τα πολλαπλά επίπεδα που συνδέονταν με σκαλοπάτια, δέσποζε πάνω στη σκηνή. Πολλή κίνηση, πολλή δράση, αλλαγές σκηνικού, εμπνευσμένη κινησιολογία των σολίστ. Πρωτότυπα και τα κοστούμια με τα κεφάλια των χορωδών να καλύπτονται από φωτειζόμενες μάσκες στολισμένες με κοσμήματα... Οι επτά τραγουδιστές εξαιρετικοί και σε ισορροπία μεταξύ τους και με την ορχήστρα. Μια αξιοπρεπέστατη παραγωγή για μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπως μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω τρέιλερ...

 

 Στο κλείσιμο...

Για την ιστορία οι συντελεστές:

Alcina: Ana Durlovsky
Ruggiero:  Solgerd Isalv
Morgana: Juliana Zara
Bradamante: Lena Sutor-Wern
Oronte:  Ricardo Garcia
Melisso:  John Seokhoon Moon
Oberto:  Karola Sophia Schmid

With
Oper choir of the State Theatre Darmstadt
State Orchestra Darmstadt

Musical direction: Alessandro Quarta
Direction: Nina Russi
Stage: Susanne Gschwender
Costume: Annemarie Bulla
Light: Mark van Denesse
Dramaturgy: Frederike Prick-Hoffmann
Choral study: Alice Meregaglia

Οι θεατές χειροκρότησαν για κάμποση ώρα, όρθιοι...

Τι με εντυπωσίασε:
Η υποδειγματική τάξη: δεν άνοιξε καμμιά πόρτα, δεν μπήκαν αργοπορημένοι στην αίθουσα μετά το ξεκίνημα, δεν ακούστηκε κιχ σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και ένα βήξιμο που πήγε να ακουστεί, πνίγηκε σχεδόν αμέσως. Ούτε κινητά να χτυπάνε και να τραβάνε φωτογραφίες, ούτε ομιλίες, ούτε ψίθυροι.
Θα κλείσω με μια πικρή διαπίστωση... Ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού ήταν τα 75 χρόνια.. Βέβαια όλοι Γερμανοί. Παίζει να ήμουν ο μικρότερος εκεί μέσα.. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, είχα την εντύπωση ότι εδώ στη Γερμανία η όπερα θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στο νεανικό κοινό. Να φταίει το κοινό της πόλης που είναι κυρίως φοιτητόκοσμος; Έφταιγε το έργο; Η μεγάλη του διάρκεια; Να ήταν απλώς σύμπτωση; Δεν ξέρω...

Φεύγοντας, πρόσεξα μια πλακέττα σε ένα τοίχο στην είσοδο. Είναι η γνωστή πλακέτα, την ύπαρξη της οποίας πρέπει να αρχίσω να συνηθίζω:

"Θυμόμαστε όλους τους εργαζόμενους και όλους τους συναδέλφους που διώχθηκαν από το πρώην Κρατικό Θέατρο του Darmstadt κατά την περίοδο της εθνικοσοσιαλιστικής τυραννίας (1933-1945) λόγω της καταγωγής, της πίστης ή των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Αυτό σήμαινε επαγγελματικές απαγορεύσεις, ανεργία και διώξεις για όλους. Πολλοί κατάφεραν να δραπετεύσουν στην εξορία και να επιβιώσουν, χωρίς όμως να μπορέσουν να βασιστούν στις προηγούμενες καλλιτεχνικές τους επιτυχίες. Μερικοί απελάθηκαν ή δολοφονήθηκαν"
Στον μακρύ κατάλογο, εργάτες, καθαρίστριες, συγγραφείς, ηθοποιοί, χορωδοί, μία σοπράνο, ένας βαρύτονος, ένα κόρνο, ένα βιολί, ένα τρομπόνι, ένα κοντραμπάσο...