Όταν κοιτάς από ψηλά...

...μοιάζει η γή με ζωγραφιά....  Έλεγε κάποτε ένα τραγουδάκι...

Στις 23 Νοέμβρη 2024, έκανα την πρώτη μου πτήση με μονοκινητήριο, ελικοφόρο τετραθέσιο αεροπλάνο, ως μέλος της λέσχης ESA Aviators. H ομάδα αυτή αποτελείται από στελέχη της ESA και των συνεργαζόμενων εταιρειών και φορέων με αυτήν. Η ESA υποστηρίζει και χρηματοδοτεί και ένα μέρος των εξόδων για τις δραστηριότητες αυτές, με σκοπό την προώθηση της αεροπορικής ιδέας. Τα έξοδα αυτά είναι τα καύσιμα, οι πιλότοι, τα αεροπλάνα, η συντήρησή τους, τα ανταλλακτικά τους  και  γενικά οτιδήποτε έχει κόστος σε αυτές τις πτήσεις. Για να γίνει κάποιος μέλος της ομάδας  πρέπει να πληρώσει 50€ ή 100€ ετήσια συνδρομή, ανάλογα με το αν η εταιρεία του συμβάλλει οικονομικά στην συγκεκριμένη ομάδα και τις δραστηριότητές της. Οργανώνονται αεροπορικές εξορμήσεις σε γειτονικά αεροδρόμια με τουλάχιστον δύο άτομα και ένα ή περισσότερα αεροπλάνα. Ακόμα γίνονται και ειδικές εξορμήσεις πιο μακριά, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στη Βόρεια Γερμανία, με μία ή και περισσότερες διανυκτερεύσεις. Επίσης εκδρομές σε αεροπορικές εγκαταστάσεις, στρατιωτικές βάσεις, αεροδιαστημικές εταιρείες, αεροπορικά σόου κ.λ.π... Πολλοί από τα μέλη της λέσχης είναι πιλότοι και κάποιοι έχουν και δικά τους αεροπλάνα (!!!).

Είχαμε προγραμματίσει την πτήση μας για τη συκεκριμένη ημέρα αλλά μέχρι το πρωί του Σαββάτου δεν ξέραμε αν θα πετάξουμε λόγω καιρού. Τελικά τα τελευταία μετεωρολογικά δεδομένα ήταν αισιόδοξα και μετά τις απαραίτητες συννενοήσεις βρεθήκαμε όλοι στο αεροδρόμιο του Egelsbach στις 1.30 το μεσημέρι. Ο καιρός ήταν πολύ καλός για πτήσεις με κανόνες όψεως (VFR=Visual Flight Rules). Οι πιλότοι είναι πιστοποιημένοι για πτήσεις με όργανα (IFR) όπως και τα δύο αεροπλάνα, όμως η πτήση μας θα ήταν VFR. Αυτό σημαίνει ότι ο κυβερνήτης χρησιμοποιεί για την πλοήγηση σημεία όπως δρόμοι, λίμνες, ποτάμια και άλλα χαρακτηριστικά σημεία στο έδαφος. Τα όργανα τα χρησιμοποιεί επικουρικά και φυσικά παρακολουθεί πάντα το GPS. 
Το Egelsbach είναι ένα μικρό αεροδρόμιο γενικής αεροπορίας που βρίσκεται 10 χλμ νοτιοανατολικά του αεροδρομίου της Φρανκφούρτης. Άνοιξε το 1955 και το 2007 εξυπηρέτησε 77000 πτήσεις, καθιστώντας το έτσι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο γενικής αεροπορίας της Γερμανίας. έχει δύο διαδρόμους σε διεύθυνση 08/26, έναν ασφάλτινο 1400 μέτρα και έναν με χορτάρι 670 μέτρα.
Επίσης έχει και ένα πολύ ωραίο εστιατόριο...  

  

Πολλή κίνηση στο αεροδρόμιο, λόγω του καλού καιρού πολλοί ετοιμάζονταν να πετάξουν και ανάμεσα σε αυτούς μαθητές από τις 5-6 αερολέσχες που έχουν την έδρα τους στο αεροδρόμιο αυτό. Τα αεροπλάνα και τα ελικόπtερα έχουν βγει από τα υπόστεγα από το προσωπικό του αεροδρομίου και είναι έτοιμα για επιθεώρηση από τους χειριστές... 

Η καθιερωμένη αναμνηστική φωτογραφία πριν από την πτήση. Από αριστερά ο Μπεν ο αρχηγός της ομάδας, η Κοραλία από την Ρουμανία, ο Ντέιβιντ από την Αγγλία ο πιλότος μου, ο Αλεξάντερ ο δεύτερος πιλότος μας και εγώ...

Το "δικό μου" Cessna 172P Skyhawk της τοπικής αερολέσχης με αριθμό νηολογίου N98825, κατασκευάστηκε το 1985 και είναι πιστοποιημένο και για πτήση με όργανα. Ο κινητήρας είναι ο πιστός Lycoming O-320-D2J (160hp) και το πλήρες φορτίο καυσίμου είναι 605 lb (274 kg)...

Το Piper Archer με το οποίο πέταξαν ο Μπεν με τον Αλεξάντερ και την Κοραλία στο 1ο σκέλος...

Παρακάτω είναι η διαδρομή που κάναμε. Απογείωση από το Egelsbach, προσγείωση στο αεροδρόμιο του Speyer και ξανά απογείωση για το σκέλος της επιστροφής στην αφετηρία μας, στο Egelsbach. Η συνολική διαδρομή ήταν περίπου διακόσια ναυτικά μίλια και το ύψος πτήσης στα 5500 πόδια...

Έλεγχος του συστήματος προσγείωσης...

και του συστήματος πέδησης (φρένα)...

Λίγο πριν την επιβίβαση στην δεξιά θέση... 

Τα όργανα που βλέπει ο συγκυβερνήτης...

Και το "γραφείο" του κυβερνήτη στο αριστερό κάθισμα. Το Cessna μας έχει εκσυγχρονιστεί και τα κλασσικά αναλογικά όργανα όπως ο τεχνητός ορίζοντας (ADI) και ο ενδείκτης πορείας (heading indicator) έχουν αντικατασταθεί με μοντέρνες ψηφιακές οθόνες πολλαπλών ενδείξεων...

Προσέξτε το ipad στο οποίο είναι φορτωμένα τα πάντα: σχέδια πτήσης, χάρτες, μετεωρολογικά δεδομένα, checklists, τα πάντα. Παρ' όλα αυτά ο Ντέιβιντ είχε στην αριστερή επιγονατίδα του κανονικά τα checklists, τον χάρτη και το σημειωματάριό του πάνω στο οποίο σημείωνε  χρόνους και καύσιμα...

Ο Ντέιβιντ ήταν εξαιρετικά προσεκτικός και τυπικός σε όλους τους ελέγχους πριν από την πτήση. Για μισή ώρα γύρω από το αεροπλάνο έλεγχε τα πάντα: τα πτερύγια, τους μηχανισμούς μετάδοσης της κίνησης, κάθε βίδα και κάθε περτσίνι πάνω και κάτω από τις επιφάνειες ελέγχου, το λάδι και το καύσιμο του κινητήρα, τα φρένα, το σύστημα προσγείωσης, τους τροχούς, τα φώτα, κ.λ.π.
Θέλει να πάρει το πτυχίο CPL (Commercial Pilot Licence) και γι αυτό κάνει τα πάντα by the book. Εδώ ο Ντέιβιντ ελέγχει σχολαστικά την ποιότητα του καυσίμου...

Μια μικρή στάση στο βενζινάδικο για να συμπληρώσουμε τα απαραίτητα καύσιμα...

Ο Ντέιβιντ σκαρφαλώνει πάνω στο φτερό για να βάλει "βενζίνη"...

Το κίτρινο καλώδιο είναι η γείωση, απαραίτητη λόγω της σύνδεσης με την αντλία καυσίμου...

Εδώ η κονσόλα των ασυρμάτων, των ραδιοβοηθημάτων και του GPS με τελευταίο κάτω κάτω το  transponder...

Λίγο μετά την απογείωση...

Εν τω μεταξύ στο άλλο αεροπλάνο οι φίλοι μας...

 

Πετώντας πάνω από τον Ρήνο...

Ένα μικρό δάσος από ανεμογεννήτριες. Μόλις βγεις λίγο παραέξω από τις πόλεις τις συναντάς κατά εκατοντάδες. To 2020 παρήγαγαν το 23% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας στη Γερμανία...

Το Biblis Nuclear Power Plant, το πυρηνικό εργοστάσιο πάνω στον Ρήνο, σαράντα περίπου χλμ από το Ντάρμσταντ. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1974 και η εγκατεστημένη ισχύς ήταν 2500MW. Μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα το 2011 και τις επακόλουθες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο όλων των πυρηνικών εργοστασίων μέχρι το 2022. Επτά από τους δεκαεπτά πυρηνικούς αντιδραστήρες στη Γερμανία έκλεισαν αμέσως μετά την Φουκουσίμα. Το Biblis έκλεισε το 2013 και to 2017 ξεκίνησε μια εξαιρετικά κοστοβόρα διαδικασία διάλυσής του και ενταφιασμού των αποβλήτων του που θα κρατήσει 15 χρόνια. Οι δύο από τους τέσσερις πύργους ψύξης έχουν ήδη κατεδαφιστεί...

Πετάμε στα 3000 πόδια, με ταχύτητα 90 κόμβους και το όργανο επάνω αριστερά είναι ένας υποτυπώδης προειδοποιητής για κυκλοφορία κοντά μας, δηλ. αεροπλάνα που κινούνται σε κοντινή απόσταση από το δικό μας αεροπλάνο...

 

Η ορατότητα ήταν εξαιρετική σε όλη τη διάρκεια της πτήσης μας...

Αυτή είναι η πόλη του Speyer στην αριστερή όχθη του Ρήνου. Είναι στα 21 χλμ. νοτιοδυτικά της Χαιδελβέργης και έχει 50000 κατοίκους...

Ένα κοπάδι από business jets ξεκουράζεται στο πάρκινγκ του Speyer...

Το αεροδρόμιο του Speyer φιλοξενεί ένα τεχνικό μουσείο που κάθε χρόνο δέχεται πάνω από μισό εκατομμύριο επισκέπτες. Εδώ βλέπουμε ένα παροπλισμένο τζάμπο της Lufthansa πάνω στη στέγη του κτιρίου του μουσείου...

Στο Speyer κάναμε μια σύντομη στάση για καφέ και η Κοραλία άλλαξε αεροπλάνο και ήρθε στο δικό μας στο μπροστινό κάθισμα και εγώ κάθισα στο πίσω κάθισμα. Ήμουνα πολύ πιο άνετα και μπορούσα να βγάλω πιο εύκολα φωτογραφίες και βίντεο. 

Λίγο πριν την είσοδο στον 34 του Speyer για την απογείωση του σκέλους της επιστροφής...

Αυτή -έστω και από μακριά- είναι η πίστα του Χόκενχάιμ, το θρυλικό Hockenheim Ring που φιλοξενούσε για χρόνια το γερμανικό γκραν πρι Φόρμουλα 1...

  

Χιόνια στα γύρω βουνά...

 

Πετάμε πάνω από το κάστρο της Χαιδελβέργης... 

Στην τελική του διαδρόμου 26 για την προσγείωση...

Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία, συνδυασμένη με καλή παρέα, βόλτα από ψηλά σε περιοχές που δεν είχα επισκεφθεί και φυσικά τριβή με το αεροπορικό αντικείμενο, συζητήσεις για διαδρομές, αεροπλάνα, καύσιμα, ανέμους, χάρτες, κανονισμούς κ.λ.π. Ο Ντέιβιντ σε όλη τη διάρκεια της πτήσης μιλούσε και μου εξηγούσε τα πάντα: θα πάμε από εδώ, αυτός είναι ο δρόμος τάδε, τώρα θα ανέβουμε στα 5000 γιατί από κάτω μας έχει κυκλοφορία και πολλά άλλα. Αυτό βέβαια το έκανε και για να τα λέει και να τα ακούει και ο ίδιος.

Το μόνο που με χάλασε λίγο ήταν το κρύο που επικρατούσε μέσα στο αεροπλάνο και ειδικά στο μπροστινό δεξί κάθισμα. Το σύστημα κλιματισμού δούλευε κανονικά αλλά δύο αεραγωγοί μάλλον δεν έκλειναν καλά και από εκεί "έμπαζε"..  Φυσικά ο Ντέιβιντ με το κοντομάνικο...  Στην επιστροφή φόραγα το μπουφάν και το σκούφο μου και ήμουνα πολύ πιο άνετα. Το αεροπλάνο πολύ σταθερό και εύκολο στο χειρισμό του, κυριολεκτικά με τα δάχτυλα το πιλοτάρει ο χειριστής του. Όχι, δεν πήρα τα χειριστήρια καθόλου, την επόμενη φορά. 

Συναντήσαμε και κάποιες μικρές αναταράξεις στην επιστροφή μας αλλά δεν κράτησαν πολύ. 

Όλο αυτό μου στοίχισε 100€. Αστείο ποσό αν σκεφτεί κανείς πόσο στοιχίζουν όλα αυτά και ειδικά με τις τρέχουσες τιμές των καυσίμων...