Ένας χρόνος στη Γερμανία.. μέρος 2ον, τα καλά...

Στις 4 Δεκέμβρη του 2024 συμπλήρωσα ακριβώς ένα χρόνο στη Γερμανία. Έτσι αποφάσισα να γράψω τις εντυπώσεις μου από την παραμονή μου εδώ στο Ντάρμσταντ, τα πράγματα που με ενοχλούν και αυτά που με ευχαριστούν. Το 1ο μέρος, για τα άσχημα, θα το βρείτε εδώ. Παρακάτω ακολουθεί το 2ο μέρος για τα καλά και τα ωραία της Γερμανίας. Η σειρά δεν είναι αξιολογική ούτε αλφαβητική, είναι όπως ακριβώς τα κατέγραψα πριν περίπου 6 μήνες και δεν έχω κάνει πολλές αλλαγές από τότε. Δηλαδή όλες οι εντυπώσεις διαμορφώθηκαν ουσιαστικά το πρώτο εξάμηνο εδώ. Πάμε λοιπόν:

1. Επίπεδο μισθών
   Φυσικά ο βασικός λόγος που με έφερε εδώ είναι ο εξαιρετικός μισθός που μου προσέφεραν. Αλλά έτσι είναι οι μισθοί εδώ: 3 και 4 φορές πάνω από τους ελληνικούς για τα ίδια προσόντα, την ίδια εμπειρία και τις ίδιες απαιτήσεις της θέσης εργασίας. Έμπειροι ειδικευμένοι μηχανικοί, φτάνουν τις 100000 το χρόνο και ανώτερα στελέχη χτυπάνε άνετα τις 150000 μικτά το χρόνο. Όσο για το σταφ (αυτοί που έχουν προσληφθεί απευθείας από την ESA),  τo εισόδημά τους δεν φορολογείται. Δεν έχω ακούσει κανέναν να παραπονιέται ότι παίρνει λίγα λεφτά ή ότι αυτά που παίρνει δεν του φτάνουν για να ζήσει...
2. Εργασιακό κλίμα και συνθήκες
   Πακέτο με το προηγούμενο πάει και το κλίμα στους εργασιακούς χώρους. Ηρεμία, ησυχία, όχι φωνές, όχι υστερίες, όχι βολεμένοι, όχι άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης που δεν μπορούν να διοικήσουν περίπτερο. Εδώ δεν πήρε τηλέφωνο ο βουλευτής για να διορίσει, δεν έβαλε κάποιον από το παράθυρο ο δεσπότης, δεν κανόνισε ο στρατηγός, δεν παρέκαμψε την ιεραρχία ο βλαχοδήμαρχος. Όλοι είναι εδώ χάρη στα προσόντα τους, όλοι μιλάνε δύο και τρεις γλώσσες και δεν μιλάω μόνο για το μαγαζί που δουλεύω εγώ, τα βλέπω και αλλού, ακόμα και στις πιο ταπεινές δουλειές. Έχω 30 μέρες άδεια το χρόνο και αν βάλει κανείς και τις επίσημες αργίες και τις ανεπίσημες (κάτι Παρασκευές ή Δευτέρες που προηγείται ή ακολουθεί αργία και τις λένε bridge days 😂) καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται. Όσο για τις αρρώστιες, όλοι αρρωσταίνουν καναδυό φορές το μήνα. Μέχρι δύο συνεχόμενες μέρες μπορείς να μην έρθεις στη δουλειά και δεν θα σου πεί κανείς τίποτα. Από την τρίτη μέρα και μετά θέλουν χαρτί από γιατρό το οποίο το παίρνεις πανεύκολα. Οι Άγγλοι ιδίως, κάνουν χρήση του μέτρου ασύστολα. Κι έλεγαν εμάς τεμπέληδες...
   Απο κει και πέρα έχουμε: αυστηρή τήρηση του ωραρίου, τυχόν υπερωρίες ή βάρδιες πληρώνονται εξτρά και πλουσιοπάροχα, συνεχής εκπαίδευση πάνω σε θέματα υγείας, στρες, σωστής διατροφής, σωστής εργονομίας γραφείου, ιατρικές εξετάσεις, γιόγκα γιν, γιόγκα γιανγκ, γιόγκα γέλιου (!!!), δικό μας πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο (μας το πληρώνει η εταιρεία), γιατρός γενικής ιατρικής, ψυχολόγος, σεμινάρια για την εργασιακή ηθική, την διαφορετικότητα, το ρατσισμό, πίτσα πάρτυ, αποκριάτικα-χριστουγεννιάτικα-πρωτοχρονιάτικα πάρτυ, μπάρμπεκιου πάρτυ, αθλητικές δραστηριότητες, μαραθώνιοι δρόμοι και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό και συνεχώς εμπλουτίζεται με καινούργιες δραστηριότητες και παροχές.
   Εδώ το φετινό χριστουγεννιάτικο δώρο μας, ένα ρολόι Swatch, αξίας περίπου 120€.
   
   
   

   
   
   
   Έκανα πριν κάτι μήνες και ένα εξαιρετικό σεμινάριο για την παροχή πρώτων βοηθειών στον τοπικό Ερυθρό Σταυρό και είμαι πιστοποιημένος διασώστης.
   Το μπούλινγκ απαγορεύεται αυστηρά και όποιος πάει να εξασκήσει το σπορ, έχει τελειώσει όχι μόνο από αυτή τη δουλειά αλλά ούτε σε βενζινάδικο δεν θα μπορεί μετά να δουλέψει...
   
3. Κόστος ζωής
   Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το επίπεδο των τιμών είναι αντίστοιχο με αυτό της Ελλάδας και χαμηλότερο στα περισσότερα είδη και ιδίως στα είδη πρώτης ανάγκης. Και αυτό μου το λένε όλοι και ιδίως οι Έλληνες συνάδελφοι. Εγώ ξέρω ότι ψωνίζω ένα σωρό πράγματα και πληρώνω τα μισά απ' ότι πλήρωνα στην Ελλάδα. Ναι, κάποια πράγματα είναι πιο ακριβά εδώ γιατί θεωρούνται είδη πολυτελείας. Επίσης το φαγητό είναι γενικά πιο ακριβό όπως και ο καφές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να φας και να χορτάσεις με 14 - 16 ευρώ. Τα ενοίκια είναι πανάκριβα βέβαια (και αυτό ξέχασα να το αναφέρω στα μειονεκτήματα, στο προηγούμενο ποστ) κάτι που ισχύει για όλη την Ευρώπη. Και κατά ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στους φωστήρες που με αφορμή τον κορονοιό, επέβαλαν την εργασία από το σπίτι και ξαφνικά αυτοί που έμεναν σε διάρια πήγαν σε τριάρια και αυτοί που έμεναν σε τριάρια πήγαν σε τεσσάρια διαμερίσματα για να έχουν χώρο να δουλεύουν απερίσπαστοι. 
4. Ανοιχτωσιά
   Το πρώτο πράγμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση εδώ είναι η άπλα, η ανοιχτωσιά, η ευρυχωρία στο δημόσιο χώρο. Τεράστιοι σε πλάτος δρόμοι, πεζοδρόμια είκοσι και τριάντα μέτρων, μετά ποδηλατόδρομος, μετά οι αυλές των σπιτιών και μετά τα κτίρια. Τεράστιες πλατείες με παιδικές χαρές, κήπους, λίμνες, συντριβάνια, στολισμένες με γλυπτά. Δεν έχεις την αίσθηση ότι ζεις σε μια μεγαλούπολη, τα σπίτια και οι χώροι δουλειάς είναι στην κυριολεξία μέσα στη φύση... 
5. Συγκοινωνίες
   Ότι και να πω εδώ είναι λίγο. Χιλιάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών που διασχίζουν όλη τη Γερμανία. Τα περισσότερα δρομολόγια συνεχίζονται και μετά τα μεσάνυχτα. Η ακρίβεια στα ωράρια είναι υποδειγματική όπως και ο συγχρονισμός τους. Έχω κάνει χιλιάδες χιλιόμετρα με το τραίνο και μόνο μια φορά μου έτυχε καθυστέρηση λόγω βλάβης. Παρ'όλα αυτά κάποιοι εδώ γκρινιάζουν για καθυστερήσεις. Με το μηνιαίο Deutschland Ticket δε των 58€ (από φέτος, μέχρι πέρισυ έκανε 49) μπορείς να γυρίσεις όλη τη Γερμανία με όλα τα τραίνα, μετρό, λεωφορεία σε οποιαδήποτε πόλη. Όλα τα δημόσια μέσα μεταφοράς είναι φυσικά ηλεκτρικά και επίσης προσβάσιμα από ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Εννιά στις δέκα φορές θα βρεις να κάτσεις. Κυριολεκτικά έχω ξεχάσει τι σημαίνει αυτοκίνητο εδώ πέρα, δεν μου χρειάζεται. Για να τα λέμε όλα βέβαια, τα τραίνα θα μπορούσαν να είναι πιο καθαρά και οι σταθμοί είναι καταφύγιο άστεγων, ζητιάνων και ναρκομανών. 
6. Καθαρός αέρας
   Δεν υπάρχει μόλυνση περιβάλλοντος εδώ, δεν υπάρχει νέφος, καυσαέρια, μικροσωματίδια, αιθαλομίχλη. Άγνωστες λέξεις. Και δεν μιλάω για την πόλη μου που είναι μικρή (σαν τον Βόλο π.χ.) αλλά και στην Φρανκφούρτη που πήγα πολλές φορές, τα ίδια ισχύουν.   
7. Φύση - Πράσινο
   Όλη η Γερμανία είναι πνιγμένη στο πράσινο αλλά αυτό που υπάρχει στις πόλεις, για έναν Έλληνα είναι πρωτόγνωρο. Απέραντα πάρκα με δέντρα, λουλούδια, ποταμάκια, λίμνες, πουλιά, πάπιες, χήνες, τεράστιοι ζωολογικοί κήποι κ.λ.π. 
   Εδώ, ο κήπος του πρίγκηπα Γεώργιου στο Ντάρμσταντ.
   
   
   
   
   Και φυσικά οι άφθονοι δημόσιοι χώροι ανάμεσα στις κατοικίες γίνονται μικροί κήποι, δενδρώνες, μικρά αλσύλλια κ.λ.π. Τα πυκνά δάση έξω από τις πόλεις, συντηρούνται, καθαρίζονται από την καύσιμη ύλη, κόβονται τα δέντρα που πρέπει να κοπούν κ.λ.π. Και φυσικά δεν είναι δάση ενός δέντρου, μιλάμε για πραγματικές ζούγκλες με κάθε είδους δέντρα, φυτά αλλά και ζώα, όπου μπορείς να χαθείς αν ξεστρατίσεις από τα προσεκτικά σημασμένα μονοπάτια. Τα σαββατοκύριακα και όταν ο καιρός είναι καλός, ειδικοί χώροι αναψυχής υποδέχονται χιλιάδες κόσμου για βόλτα, ποδήλατο, πικνίκ, παιχνίδια, κ.λ.π. Στις χιλιάδες λίμνες αλλά και στα ποτάμια, όλα τα σχετικά σπορ, όπως κωπηλασία, καγιάκ, ιστιοπλοία. Και μπάνιο το καλοκαίρι στις μεγάλες φυσικές λίμνες - πισίνες αλλά και στα δημόσια λουτρά μέσα στις πόλεις. Το ταξίδι με το τραίνο στην επαρχία είναι μια οπτική απόλαυση. Χρωματιστά κτίρια, γαλήνια ποτάμια, καταπράσινη φύση, απόρθητα κάστρα, παμπάλαιοι αμπελώνες σε απότομες πλαγιές και επίπεδες πεδιάδες. Οργανωμένοι οικισμοί, πυκνό δάσος, χωράφια, ονειρικές λίμνες, βοσκότοποι με αγελάδες και πρόβατα, βιομηχανικά πάρκα, σε μια ατέλειωτη σειρά παραδειγμάτων οργανωμένης χρήσης γης. 
   
8. Αρχιτεκτονική - μνημεία - αξιοθέατα
   Ώρες να έχεις άφθονες να γυρνάς και να χαζεύεις τα μνημεία, τα μοναδικά κάστρα, τα υπέροχα παλάτια, τα δημόσια κτίρια, τις άψογες πλατείες, τα υπέροχα πάρκα με τα γλυπτά τους, τους καθεδρικούς ναούς, τα διάφορα τοπόσημα.
   
   
   
   
   Όλα καλοσυντηρημένα, βαμμένα, προστατευμένα, αξιοποιημένα, πόλος έλξης για τους τουρίστες αλλά και τους ντόπιους. Χωρίς όμως τη δουλοπρέπεια και τον εξευτελισμό που είναι χαρακτηριστικό της "βαριάς βιομηχανίας" του ελληνικού τουρισμού.
9. Οργάνωση - Διοίκηση
   Είναι μια απόλαυση πραγματικά να βλέπεις τα συνεργεία στους δρόμους που κάνουν έργα ή τα συνεργεία καθαριότητας. Όλοι με τη στολή τους, με ειδικά παπούτσια, όλοι φοράνε γάντια και κράνη, όλοι φοράνε φωσφοριζέ ρούχα από πάνω μέχρι κάτω, με τα σωστά εργαλεία, έχουν στήσει εμπόδια και σήμανση και γενικώς όλα δουλεύουν άψογα. Και βέβαια δουλεύουν όλοι και όχι ένας να σκάβει και καμμιά δεκαριά πρότζεκτ μάνατζερς γύρω να χαζεύουν και να διατάζουν. Συνέχεια ακούς ασθενοφόρα και περιπολικά να τρέχουν με τις σειρήνες αναμμένες μέρα και νύχτα, πράγμα που σημαίνει ότι ο κρατικός μηχανισμός κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Τα ίδια στις δημόσιες υπηρεσίες όπου πήγα, στην τράπεζα, οι υπάλληλοι και οι φύλακες στα μουσεία, η κατάσταση των δημοσίων κτιρίων είναι άψογη, όλες οι υποδομές δουλεύουν υποδειγματικά.. Στον ΕΟΠΥΥ είναι απίστευτοι, μιλάνε αγγλικά, δύο φορές που χρειάστηκε να πάω δεν περίμενα πάνω από πέντε λεπτά και η δουλειά μου έγινε σε δέκα λεπτά. Στον ΕΦΚΑ τα χαλάμε, δεν μιλάνε αγγλικά (και το διαφημίζουν κιόλας) και δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα.  
10. Καιρός
    Κρύο, βροχή, συννεφιά, μόνιμα.. Για μένα που οι 25 βαθμοί θερμοκρασίας είναι καύσωνας και οι 30 είναι κόλαση, ο καιρός αυτός είναι υπέροχος. Αυτά πέρυσι που πρωτοήρθα γιατί φέτος δεν βρέχει τόσο πολύ, έκανε πως χιόνισε μια μέρα και γενικά είναι πιο μαλακός ο καιρός φέτος. Είναι κι αυτό μία ένδειξη της ραγδαίας κλιματικής αλλαγής; Θα δούμε.  Αν ρωτήσεις βέβαια τους Έλληνες εδώ θα σου πουν ότι ο καιρός είναι χάλια αλλά τί να κάνουμε, για μένα είναι πλεονέκτημα.  
11. Κόσμος
    Για την ποιότητα του κόσμου τα είπα και παραπάνω. Στο σούπερ μάρκετ, στην ουρά κανείς δεν παίρνει την σειρά του άλλου, όλοι περιμένουν με υπομονή να εξυπηρετηθούν. Στα φανάρια των πεζών τους βλέπεις να περιμένουν να ανάψει το πράσινο για να περάσουν ενώ ο δρόμος είναι άδειος και το πιο κοντινό αυτοκίνητο είναι μίλια μακριά. Και αυτό το κάνουν όλοι (εκτός από έναν) και και όχι μόνο οι Γερμανοί. Εδώ είναι όλες οι φυλές του Ισραήλ με τους Τούρκους, Άραβες, Ινδούς, Πακιστανούς και άλλους Ασιάτες να είναι η πλειοψηφία των μεταναστών. Επίσημα οι στατιστικές λένε ότι οι Γερμανοί είναι το 80% του πληθυσμού της Γερμανίας, θα ορκιζόμουνα όμως ότι είναι το 50% ίσως και λιγότερο. Φταίει και το ότι η πόλη μου είναι Πανεπιστημιούπολη με πάρα πολλούς φοιτητές και ιδίως Ασιάτες. Βέβαια, πρόσφατα μου έσκασαν το παραμύθι: οι Γερμανοί δεν μένουν στις πόλεις, μένουν στην επαρχία, στις μικρές κωμοπόλεις και στα χωριά τα οποία βέβαια διαθέτουν όλες τις υποδομές. Όλοι οι μετανάστες, ζουν αρμονικά με τους Γερμανούς, δουλεύουν στους ίδιους χώρους, πειθαρχούν στο σύστημα και έχουν αφομοιωθεί πλήρως. Όσοι είναι εδώ χρόνια, ξέρουν γερμανικά, έχουν πάρει και την υπηκοότητα και είναι πλέον κανονικοί Γερμανοί με τη βούλα. 
12. Ποδήλατα
    Η κουλτούρα του ποδηλάτου είναι πολύ διαδεδομένη σε όλη τη χώρα. Χιλιάδες ποδήλατα, κάθε είδους, μηχανικά, ηλεκτρικά, με καρότσι, για κάθε είδους δρόμο, χρησιμοποιούνται από παιδάκια 5-6 χρονών μέχρι γιαγιάδες 70 χρονών. Οι περισσότεροι φοράνε κράνη και φωσφοριζέ γιλέκα. Βοηθάει βέβαια και το επίπεδο ανάγλυφο και φυσικά το απέραντο δίκτυο ποδηλατοδρόμων, μέσα αλλά και έξω από τις πόλεις. Υπάρχουν και πατίνια αλλά το ποσοστό τους είναι πολύ μικρότερο σε σχέση με τα ποδήλατα. Η χρήση του ποδηλάτου βέβαια υποστηρίζεται και επιδοτείται με διάφορους τρόπους και από το κράτος και από τις επιχειρήσεις. Εμείς εδώ στη δουλειά, έχουμε σοβαρή έκπτωση είτε για αγορά είτε για ενοικίαση ποδηλάτου. 
    Εδώ έχουμε έναν σταθμό επισκευής ποδηλάτων κάπου στη Χαιδελβέργη. Σε κάποιο πεζοδρόμιο υπάρχει ένα σταντ για να κρεμάσεις το ποδήλατο, τρόμπα για να φουσκώσεις τα λάστιχα και διάφορα εργαλεία για μικροεπισκευές. Αλλά δεν είναι μόνο για ποδήλατα. Είναι και για καροτσάκια μωρών αλλά και αναπηρικά καροτσάκια. Μάλιστα...
    
    
    
    
    
13. Αυτοκίνητα
    Τα αυτοκίνητα μέσα στις πόλεις μου φαίνονται λίγα, βέβαια δεν κυκλοφορώ με αυτοκίνητο οπότε δεν έχω ολοκληρωμένη αντίληψη. Το πρωί υπάρχει μποτιλιάρισμα φυσικά μέχρι να πάει ο κόσμος στις δουλειές του. Φυσικά μιλάμε για τη Μέκκα της ευρωπαικής αυτοκινητοβιομηχανίας και τα αυτοκίνητα είναι σε άλλη κλάση σε σχέση με ότι ξέρουμε στην Ελλάδα, σε ποιότητα, μεγέθη και κόστος.
    Εδώ μια Λαμποργκίνι, διακόσια μέτρα μακριά από το γραφείο.
    
    
    
    
    Από τα πιο ταπεινά Clio και Polo μέχρις τις ναυαρχίδες των Mercedes, BMW και AUDI, όλα τα αυτοκίνητα είναι σε εξαιρετική κατάσταση. Δεν θα δεις σκουριασμένο, στραβό, χτυπημένο αυτοκίνητο, αυτοκίνητο να καπνίζει και άλλα τέτοια. Εντύπωση μου έκανε ότι τα SUV είναι πολύ λιγότερα εδώ σε σχέση με την Ελλάδα. Δεν είναι τόσο δημοφιλή. Επίσης κυκλοφορούν πάρα πολλά κλασσικά σεντάν (τριών όγκων) όπως και μεγάλα στέισιον βάγκον. 
    Ανάμεσα στα πιο περίεργα που έχω δει και το παρακάτω Can-Am Spyder, ένα τρίκυκλο, τρικύλινδρο, πεντατάχυτο, αυτοκίνητο που μοιάζει με σνόουμομπιλ αλλά είναι μοτοσυκλέττα. 
    
    
    
    
    
14. Σύστημα υγείας
    Την περασμένη άνοιξη αρρώστησα με βαρειά γρίππη - ίσως Covid - και πήγα στο γιατρό με υψηλό πυρετό και όλα τα άλλα συμπτώματα. Βρήκα ένα ιατρικό κέντρο από τον κατάλογο που μιλούσαν αγγλικά και πήγα χωρίς ραντεβού, το πρωί της τρίτης ημέρας. Περίμενα κάπου 20 λεπτά και μετά με δέχτηκε μία πολύ ευγενική γιατρός, με εξέτασε, πήρε ιστορικό κ.λ.π. Μου έγραψε τρεις μέρες αναρρωτική άδεια, μου είπε να ξαναπάω αν δεν περάσει ο πυρετός και μου σύστησε να κάνω και το εμβόλιο της γρίππης. Δεν πλήρωσα τίποτα και φέτος το φθινόπωρο έκανα και το εμβόλιο, πάλι χωρίς να πληρώσω τίποτα. 
15. Πολιτισμός
    Στην πατρίδα του Καντ, του Γκαίτε, του Μπαχ και του Μπετόβεν τι να πει κανείς για την πολιτιστική ζωή... Στην πόλη μου, το Ντάρμσταντ (με 160000 κατοίκους), υπάρχουν 3 μεγάλα μουσεία, 5 θέατρα, ένα Μέγαρο Μουσικής, βιβλιοθήκες, πολλές μικρότερες αίθουσες για μουσικές εκδηλώσεις, διαλέξεις, προβολές, εκθέσεις κ.λ.π. Κάθε μέρα υπάρχει κάτι να πας να δεις ή να ακούσεις και υπάρχει σχετικό μηνιαίο έντυπο με το πρόγραμμα, που εκδίδεται από τη δημοτική αρχή. Υπάρχουν ένα σωρό εφημερίδες και περιοδικά, σαν αυτό που υπήρχε στην Ελλάδα πριν 15 χρόνια με τους κατάφορτους πάγκους στα περίπτερα. Εδώ ακόμα εκδίδονται ένα σωρό περιοδικά που μπορεί κανείς να βρει στα ειδικά μαγαζιά και τα βιβλιοπωλεία. Ακόμα και το σούπερ μάρκετ πουλάει περιοδικά και εφημερίδες. Πήγα ήδη σε μία όπερα στο Μέγαρο εδώ και σε μία συναυλία σε εκκλησία πέρυσι τα Χριστούγεννα... Ροκ κλαμπ, τζαζ μπαρ, καραόκε μπαρ, ιρλανδέζικα μπαρ, κουζίνες και εστιατόρια από τις πιο περίεργες χώρες του πλανήτη, κοινότητες μεταναστών από την Ελλάδα, τις Φιλιππίνες, την Ιαπωνία, την Κορέα, το Πακιστάν, την Ινδία και όλοι αυτοί με τις εκδηλώσεις τους, τις γιορτές και τα φεστιβάλ τους...    Άλλος κόσμος..  
    
16. Αδέσποτα
    Ποιά αδέσποτα; δεν υπάρχουν αδέσποτα ζώα εδώ. Έκανα έξη μήνες να δω γατί στο δρόμο και αυτό που είδα ήταν από το ισόγειο της διπλανής πολυκατοικίας και το έβγαλαν έξω με  το λουράκι του μια μέρα με ήλιο για μια μικρή βόλτα. υπάρχουν 15 εκατομμύρια γάτες στη Γερμανία. Καμμία όμως στο δρόμο. Και ακόμα 10 εκατομμύρια σκυλιά τα οποία φυσικά τα βγάζουν βόλτα οι ιδιοκτήτες τους. Το αποκρουστικό θέαμα των ξεκοιλιασμένων ζώων στους δρόμους της Θεσσαλονίκης είναι πια μια κακή ανάμνηση... 
17. Ανακύκλωση
    Για την ανακύκλωση που φτάνει σε βαθμό υπερβολής, τα είπαμε στο προηγούμενο ποστ. Τίποτα δεν πετιέται, όλα καταλήγουν σε τεράστια εργοστάσια επεξεργασίας των απορριμάτων και μετατρέπονται σε κάθε είδους χρήσιμα υλικά. Ακόμα και τα πλαστικά μπουκάλια των αναψυκτικών μπορείς να τα πας στο σούπερ μάρκετ, στο ειδικό μηχάνημα και να πάρεις λεφτά πίσω...
    
    Συνοψίζοντας τώρα τα δύο τελευταία ποστ και αντί άλλου συμπεράσματος ας πάμε στο αγωνιώδες ερώτημα τώρα που σίγουρα κάποιος θα ήθελε να μου θέσει: θα ζούσες μόνιμα εδώ στη Γερμανία;
    Η απάντηση είναι ΦΥΣΙΚΑ ΝΑΙ.
    Όπως φαίνεται και από τα παραπάνω, τα πλεονεκτήματα είναι συντριπτικά περισσότερα και απείρως σημαντικότερα από τα άσχημα ή καλύτερα τις παραξενιές της Γερμανίας. Βέβαια αυτά ισχύουν εδώ και τώρα, με τις τωρινές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στη χώρα. Αν αύριο μεθαύριο αλλάξουν τα πράγματα και αρχίσουν πογκρόμ κατά των μεταναστών ή η οικονομική κρίση βαθύνει και η κατάσταση γίνει ανεξέλεγκτη, τότε φυσικά και η γνώμη μου θα είναι πολύ διαφορετική. Ως έχει όμως τώρα η κατάσταση στη Γερμανία, είναι μια εξαιρετική χώρα για να ζει κανείς. Και αυτό προφανώς ισχύει και για όλες τις ευρωπαικές χώρες. Δεν είναι βλάκες τα εκατομμύρια πρόσφυγες που θέλουν να έρθουν να ζήσουν εδώ. Μακάρι να το είχα κάνει αυτό πριν είκοσι χρόνια, δεν θα γυρνούσα στην Ελλάδα με τίποτα. Η ποιότητα ζωής εδώ, δεν συγκρίνεται με της Ελλάδας.
    ΔΕΝ μου λείπει απολύτως τίποτα από την Ελλάδα, εκτός φυσικά από την οικογένεια και τους φίλους μου. Ούτε ο ήλιος, ούτε ο ζεστός καιρός, ούτε οι παραλίες, ούτε οι ταβέρνες, ούτε το φαγητό, ούτε τα νησιά, ούτε η νυχτερινή ζωή, ούτε τίποτα. Με τα λεφτά που βγάζει κάποιος εδώ μπορεί να πάει σε όποια παραλία και σε όποιο εξωτικό νησί του πλανήτη θέλει, όποτε θέλει. Και άμα θέλει Ελλάδα, έχει κι εδώ μπόλικους Έλληνες με τις εκκλησίες τους, τις παρελάσεις τους, τους εθνικοτοπικούς συλλόγους και άλλα γραφικά.
    Ναι, αλλά όπως λένε και κάποιοι "μετά τις 7 το βράδυ δεν κυκλοφορεί κανένας στους δρόμους"!!! Και απαντώ: δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από αυτό. 
    1ον. Δεν ισχύει. Βλέπει κανείς κόσμο που κυκλοφορεί κανονικά το βράδυ και γι αυτό άλλωστε τα τραίνα δεν σταματούν όλη τη νύχτα. Ο κόσμος βγαίνει, διασκεδάζει, τρώει έξω, πηγαίνει στα θέατρα, στα σινεμά, σε συναυλίες, σε εκδηλώσεις, παντού. Δώδεκα η ώρα το βράδυ προχτές Παρασκευή περίμενε ο κόσμος τα τραμ στην κεντρική πλατεία και το μπαρ ήταν κατάμεστο από κόσμο.
    2ον. Ακόμα και να ίσχυε, ρωτάω εγώ: μήπως πρέπει να πάνε να πάρουν τα παιδιά τους από το φροντιστήριο-μπαλέτο-πιάνο-γήπεδο-whatever? Όχι βέβαια...
    Μήπως πρέπει να κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να ζήσουν και τραβολογιούνται μέχρι τις 11 το βράδυ; Όχι βέβαια...
    Μήπως έχει το απίστευτο κυκλοφοριακό και χρειάζονται δύο ώρες για να πάνε από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη; Όχι βέβαια... Ο περισσότερος κόσμος κυκλοφορεί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και πάει πολύ πιο γρήγορα εκεί που θέλει να πάει.
    Μήπως εξαιτίας της έλλειψης χώρων στάθμευσης κάνουν συνέχεια κύκλους για να βρουν να παρκάρουν; Όχι βέβαια...
    Μήπως είναι γεμάτο άνεργους ή αργόσχολους ή τηλεπερσόνες ή ανθρώπους της νύχτας ή (βάλτε ότι άλλο θέλετε) που δεν έχουν τι να κάνουν και ξημεροβραδιάζονται στις άπειρες καφετέριες; Όχι βέβαια...
    Μήπως τα μαγαζιά κλείνουν στις 9 το βράδυ μπας και μπει κανένας να αγοράσει τίποτα την τελευταία στιγμή; Όχι βέβαια... Τα μαγαζιά κλείνουν στις 7 γιατί όποιος θέλει να ψωνίσει έχει λεφτά και ψωνίζει στην ώρα του, δεν κάνει window shopping. Και ο κόσμος που δουλεύει σε αυτά δικαιούται και αυτός να ξεκουραστεί.
    Εδώ ο κόσμος κυκλοφορεί από δική του επιλογή και όχι επειδή εξαναγκάζεται να το κάνει για πολλούς και διάφορους λόγους. Αρκετά με αυτό λοιπόν...
    
    Το τελευταίο αυτό ποστ για τα καλά της Γερμανίας βγήκε κυριολεκτικά σεντόνι.. Δεν φταίω όμως εγώ, η Γερμανία φταίει...