Welcome to the adventure city of Mannheim...

Τον Σεπτέμβρη βρέθηκα στο Μανχάιμ, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης, μετά την πρωτεύουσα Στουτγκάρδη και 21η μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας, με πληθυσμό 311.831 κατοίκους το 2021.
Η πόλη είναι το πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο της Μητροπολιτικής Περιφέρειας του Ρήνου-Νέκαρ, της έβδομης μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιφέρειας της Γερμανίας με σχεδόν 2,4 εκατομμύρια κατοίκους. Φιλοξενεί εργοστάσια και γραφεία πολλών μεγάλων εταιρειών όπως η Roche, η ABB, η IBM, η Siemens, η Unilever και άλλες. Από το 2014, το Mannheim είναι μέλος του Δικτύου Δημιουργικών Πόλεων της UNESCO και κατέχει τον τίτλο της «Πόλης της Μουσικής της UNESCO».

Στο Mannheim συναντώνται δύο ποτάμια, ο Ρήνος και ο Νέκαρ.

Η βόλτα ξεκίνησε από το ποτάμι, που στην αρχή νόμιζα ότι είναι ένα... Ο θαυμάσιος καιρός οδήγησε πολλούς στις όχθες του ποταμού για βόλτα, θαλάσσια σπορ κ.λ.π...

Εδώ είναι ο ποταμός Νέκαρ...

Η όχθη του ποταμού Νέκαρ είναι ένας φυσικός βιότοπος. Η ταμπέλα αυτή μας λέει ότι εδώ υπάρχει ένα ξενοδοχείο εντόμων που προσφέρει στα έντομα καταφύγιο και φωλιά. Στο κείμενο εξηγείται όλος ο μηχανισμός της τροφικής αλυσίδας και προπαγανδίζεται η επιβίωση και ισορροπία όλων των φυτικών και ζωικών ειδών ακόμα και σε αστικό περιβάλλον...

 

Ειδικός χώρος διαμορφωμένος για καλλισθενική γυμναστική... 

Το λιμάνι του, Mannheim Harbour, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι σε ποτάμι της Γερμανίας. Το 2016 διακινήθηκαν 7 εκατομμύρια τόνοι αγαθών από αυτό. Κάπου 500 εταιρείες με 20000 υπαλλήλους είναι εγκατεστημένες στην περιοχή του λιμανιού...

Στο βάθος δεξιά ο Fernmeldeturm, ένας πύργος τηλεπικοινωνιών ύψους 218 μέτρων...

Το Neckaruferbebauung Nord, συγκρότημα κατοικιών σε κτίρια 29 ορόφων, ύψους 100 μέτρων. Χτίστηκαν μεταξύ 1975 και 1982...

  

Το Mannheim έχει μια ασυνήθιστη ρυμοτομία, καθώς οι δρόμοι και οι λεωφόροι στο κέντρο της πόλης είναι διαμορφωμένοι σε πλέγμα, οδηγώντας στο παρατσούκλι της πόλης, Quadratestadt. Μέσα σε έναν δακτύλιο λεωφόρων που περιβάλλουν το κέντρο της πόλης, υπάρχουν πλατείες, αριθμημένες από A1 έως U6, αντί για ονόματα δρόμων. Το κέντρο της πόλης με τα πολλά αξιοθέατα σχηματίζει κάτι σαν ημικύκλιο. Στη νότια βάση αυτού του ημικυκλίου, βρίσκεται το Παλάτι του Μάνχαϊμ, ένα από τα μεγαλύτερα ανακτορικά συγκροτήματα στον κόσμο και το δεύτερο μεγαλύτερο σε στυλ μπαρόκ μετά τις Βερσαλλίες. Ήταν η κατοικία του Πρίγκιπα-εκλέκτορα του Παλατινάτου και τώρα στεγάζει το Πανεπιστήμιο του Mannheim, ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της Ευρώπης στη διοίκηση επιχειρήσεων, γνωστό ως το "Χάρβαρντ της Γερμανίας". Ένας αστικός μύθος λέει ότι αν και μικρότερο από τα ανάκτορα των Βερσαλλιών, έχει ένα παράθυρο περισσότερο!!!... 

Στην είσοδο του παλατιού δεσπόζει φυσικά το άγαλμα του Karl I. Ludwig (Pfalz), ηγεμόνα της περιοχής από το 1648 μέχρι το θάνατό του, το 1680...

Το τοπόσημο του Mannheim είναι το Wasserturm, ο ρωμανικός υδατόπυργος, που χτίστηκε το 1886 και υψώνεται στα 60 μέτρα πάνω από το υψηλότερο σημείο της αρτ νουβό πλατείας Friedrichsplatz. 

Κατασκευάστηκε για τις ανάγκες ύδρευσης της πόλης και έκανε αυτή τη δουλειά μέχρι το έτος 2000...

Τα λόγια δεν φτάνουν για να περιγράψει κανείς την ομορφιά αυτής της πλατείας με τον επιβλητικό πύργο, το πανέμορφο συντριβάνι, τις πέργκολες, τα πάρκα και τους περιποιημένους καλοσχεδιασμένους κήπους. Εδώ είναι το κεντρικό σημείο - ραντεβού όλων...

  

Εδώ μια άποψη του κεντρικού πεζόδρομου της αγοράς του Μανχάιμ...

Στο Mannheim εφευρέθηκαν το αυτοκίνητο, το ποδήλατο και το τρακτέρ, γι' αυτό η πόλη αποκαλείται συχνά «πόλη των εφευρέσεων». Ήταν 1886 όταν ο Carl Benz (1844-1929) κατέθεσε την πατέντα No.37435 που έμελε να είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης του αυτοκινήτου. Ένα αντίγραφο του πρώτου αυτοκινήτου που κατασκευάστηκε ποτέ στολίζει ένα δρόμο κοντά στην Friedrichsplatz... 

Και το μνημείο προς τιμήν του...

Η πόλη είναι το σημείο εκκίνησης και τερματισμού του Bertha Benz, μιας διαδρομής περίπου 105 χλμ που έκανε με το πρώτο όχημα με κινητήρα εσωτερικής καύσης που κατασκεύασε ο άντρας της, η Μπέρτα Μπενζ. Αυτή έβαλε την προίκα της για να χρηματοδοτήσει τις εξωφρενικές ιδέες του απένταρου τότε Καρλ. Την συνέχεια βέβαια την ξέρουμε όλοι...

Συνέχεια με την θαυμάσια προτεσταντική εκκλησία του Χριστού, Christuskirche. Χτίστηκε ανάμεσα στο 1907 και στο 1911, σε σχέδια του Christian Schrade σε νεο - μπαρόκ στυλ με πινελιές απο Αρ Νουβώ. Γλύτωσε από τους βομβαρδισμούς του Β' παγκοσμίου πολέμου και σήμερα διατηρείται στην αρχική της μορφή. Δυστυχώς ήταν κλειστή και δεν μπόρεσα να τη δω από μέσα...  

To υπέροχο Mannheimer Rosengarten, το Μέγαρο Μουσικής - Συνεδριακό κέντρο, σχεδιασμένο από τον  Bruno Schmitz. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1900 και 1903 σε Art Nouveau στυλ και η μεγάλη του αίθουσα μπορεί να φιλοξενήσει 2300 θεατές...

 

                                       

Στη μία γωνία φυλάει σκοπιά ο Μπετόβεν...

...και στην άλλη ο Μότσαρτ. Μάταιος κόπος...μέσα είχε συνέδριο...

Και εδώ το μοντέρνο συνεδριακό κέντρο. Κάτι μου θυμίζει...

Στο κέντρο ακριβώς της αγοράς της πόλης και στη διασταύρωση τριών δρόμων βρίσκεται η πλατεία Paradeplatz. Ακριβώς στο κέντρο της βλέπουμε το συντριβάνι "Πυραμίδα του Grupello", ένα θαυμάσιο γλυπτό φτιαγμένο το 1711 από τον Ιταλό Gabriel Grupello. 

Συμβολίζει το θρίαμβο των ευγενικών συναισθημάτων απέναντι στα πάθη και την τελική νίκη της αλήθειας στο πέρασμα του χρόνου. Στις τέσσερις γωνίες της πυραμιδικής βάσης απεικονίζονται οι τέσσερις αρετές του Πλάτωνα: η Σοφία, η Δικαιοσύνη, η Φρόνηση και η Ανδρεία.

Ακόμα, τα τέσσερα μεγάλα ποτάμια του Παλατινάτου: ο Ρήνος, ο Νέκαρ, ο Μοζέλας και ο Δούναβης...

Οι φωτογραφίες παρακάτω είναι από την εκκλησία του παλατιού, Schlosskirche. Είναι στην ουσία τμήμα του παλατιού και χτίστηκε το 1731... 

Το κυρίαρχο στοιχείο είναι το θαυμάσια διακοσμημένο ταβάνι της, επιφάνειας 224 τετραγωνικών μέτρων... 
                                         

"Η αγάπη κάνει καλό στην ψυχή, ενώ το μίσος την βλάπτει..."

Ο ίδιος ο Μότσαρτ παρακολουθούσε τακτικά τις λειτουργίες και έπαιζε και στο εκκλησιαστικό όργανο...

Για το τέλος άφησα την υπέροχη Jesuitenkirche, την Ρωμαιοκαθολική Ιησουιτική εκκλησία του Αγίου Ιγνατίου. Η "Basilica Carolina" όπως λέγεται, προς τιμήν των δύο Καρόλων, του Karl Philipp και του  Karl Theodor, υψώνεται για περισσότερα από 260 χρόνια πάνω από τις στέγες του Μανχάιμ σαν θεικό δημιούργημα. Χτίστηκε ανάμεσα στα 1738 και 1760. Ο ιστορικός της τέχνης Georg Dehio, έχει πει ότι είναι η σπουδαιότερη μπαρόκ εκκλησία της νοτιοδυτικής Γερμανίας...
 Το σχήμα της εκκλησίας βασίζεται στην εκκλησία του Χριστού (Il Gesù) στη Ρώμη, τη μητρική εκκλησία του τάγματος των Ιησουιτών. Η εντυπωσιακή περίτεχνη πρόσοψη με τους δύο πύργους και τα αγάλματα των 4 αρετών...

"Στη μνήμη του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (1756-1791). Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μανχάιμ παρακολουθούσε τις λειτουργίες αυτής εδώ της εκκλησίας."...

Το εσωτερικό, τελείως διαφορετικό, σου κόβει κυριολεκτικά την ανάσα. Με 80 μέτρα μήκος και 75 μέτρα ύψος στο υψηλότερο σημείο του μπορεί να φιλοξενήσει 3000 ανθρώπους. Λουσμένο στο φως από τη διπλή σειρά παραθύρων, αναδεικνύει έτσι με τον καλύτερο τρόπο τα μαρμάρινα, επίχρυσα γλυπτά και το ζωγραφικό διάκοσμο στις λευκές επιφάνειες, έργο Ιταλών καλλιτεχνών...

Maria Immaculata, επάργυρο γλυπτό του Joseph Ignaz Saler, από τα πιο σημαντικά έργα τέχνης της συλλογής του ναού...

Το μνημείο βομβαρδίστηκε δύο φορές, μία το 1943 και μία το 1945. Την δεύτερη φορά καταστράφηκε εντελώς το εσωτερικό του και τα περισσότερα από τα έργα τέχνης που φιλοξενούσε. Αναστηλώθηκε και αποκαταστάθηκε όσο το δυνατόν πιο κοντά στην προηγούμενη μορφή του, σε μια προσπάθεια που ξεκίνησε το 1945 και τελείωσε το 2003...

     

Άγαλμα από κόκκινο ψαμμίτη, διακοσμητικό στοιχείο στην πρόσοψη γειτονικού κτιρίου...

 

Μνημείο αφιερωμένο στις γυναίκες που καθάρισαν τα ερείπια και ξαναέδωσαν ζωή στην πόλη. Φιλοτεχνήθηκε και τοποθετήθηκε το 1995, πενήντα χρόνια μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου...

Αργά το απόγευμα και αποκαμωμένος από την κούραση, έκατσα να φάω στο πρώτο εστιατόριο που βρέθηκε μπροστά μου εκείνη την ώρα. Έτυχε να είναι ινδικό. Πολύ όμορφο και καθαρό το εσωτερικό του.

 Έρχεται ο Ινδός γκουρού να πάρει παραγγελία...

- Τί θα πάρετε;
- Κάτι που να μην είναι καφτερό...

- Από που είστε;..

- Από την Ελλάδα..

- Οι Έλληνες παίρνουν συνήθως αυτό...

- Τί είναι αυτό;

- Κοτόπουλο με λαχανικά..

- Ωραία, φέρε αυτό. Αλλά όπως είπαμε, να μην είναι καφτερό, έτσι;  

- Ναι, φυσικά...

Και το φέρνει... και με συνοδεία τρεις σάλτσες κιόλας...η μια πιο καφτερή από την άλλη...

Αν υπήρχε εκεί κοντά πυροσβεστικός κρουνός θα είχα μπει από κάτω και θα τον είχα ανοίξει να ανακουφιστώ από το κάψιμο...

Ιστορία, κουλτούρα και μοντερνισμός μπλέκονται αξεδιάλυτα σε ένα γοητευτικό μίγμα σε αυτήν εδώ την πόλη και μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο να ανακαλύψω τις αναρίθμητες εκπλήξεις και απολαύσεις που δεν πρόλαβα σε αυτήν την πρώτη επίσκεψη στο Μανχάιμ...