Ένας χρόνος στη Γερμανία.. μέρος 1ον, τα άσχημα...

Στις 4 Δεκέμβρη του 2024 συμπλήρωσα ακριβώς ένα χρόνο στη Γερμανία. Έτσι αποφάσισα να γράψω τις εντυπώσεις μου από την παραμονή μου εδώ στο Ντάρμσταντ, τα πράγματα που με ενοχλούν και αυτά που με ευχαριστούν. Στο 1ο αυτό κομμάτι είναι αυτά τα παράξενα, τα ενοχλητικά, τα δύσκολα που έχω συναντήσει εδώ και θα ακολουθήσει ένα δεύτερο με τα καλά, τα ωραία, τα υπέροχα της Γερμανίας και της ζωής εδώ. Η σειρά δεν είναι αξιολογική ούτε αλφαβητική, είναι όπως ακριβώς τα κατέγραψα πριν περίπου 6 μήνες και δεν έχω κάνει πολλές αλλαγές από τότε. Δηλαδή όλες οι εντυπώσεις διαμορφώθηκαν ουσιαστικά το πρώτο εξάμηνο εδώ. Πάμε λοιπόν:

1. Πλυντήρια
   Μεγάλη λόξα εδώ με τα πλυντήρια. Στα περισσότερα σπίτια βρίσκονται στο υπόγειο ή είναι κοινόχρηστα. Όταν έψαχνα για σπίτι με οδηγούσαν στο υπόγειο ή σε καμμιά αποθήκη για να μου δείξουν που είναι το πλυντήριο. Εδώ που μένω τώρα, που είναι κάτι σαν φοιτητική λέσχη, τα πλυντήρια είναι κοινόχρηστα και κάθε Σάββατο βλέπεις όλο τον κόσμο να κυκλοφορεί στα ασανσέρ με τα άπλυτα στα καλάθια, πολύ ωραίο θέαμα... Αλλά για τα πλυντήρια χρειάζεται ξεχωριστό άρθρο που κάποια στιγμή πρέπει να γράψω. Έχει πλάκα το θέμα.
2. Κλιματιστικά
   Άλλη μεγάλη λόξα εδώ να μην θέλουν τα κλιματιστικά. Μην τυχόν και επιβαρύνουν το περιβάλλον με αέρια που καταστρέφουν το όζον και τέτοια... Το καλοκαίρι που μας πέρασε για κανένα δεκαπενθήμερο όσο ήμουνα εδώ (γιατί έλειψα και 15 μέρες στις μεγάλες ζέστες) τα χρειάστηκα γιατί το σπίτι το λούζει ο ήλιος από τις 1 το μεσημέρι μέχρι τις 9 το βράδυ και έχει και τζαμαρία χωρίς παντζούρια ή στόρια. Βέβαια μιλάμε για θερμοκρασίες μέχρι 30 βαθμούς όχι περισσότερο. Όταν ρώτησα αν μπορώ να βάλω ερ κοντίσιον μόνο που δεν με έδειραν. "Τί να το κάνεις;" μου έλεγαν... Το ψιλοέλυσα το πρόβλημα βέβαια με ανεμιστήρα και διάφορες πατέντες με υποτυπώδη στόρια.
3. Φαγητό στα όρθια
   Εδώ έχουν μανία να τρώνε στα όρθια. Όπου έχει στριτφουντ, τα σαββατοκύριακα κυρίως στις πλατείες, στις γιορτές κ.λ.π στα διάφορα φαγάδικα δεν υπάρχουν καθίσματα και αναγκαστικά πρέπει να φας όρθιος. Οτιδήποτε: πίτσες, σάντουιτς, ξένες κουζίνες, τρώνε τα πάντα στα όρθια. Ο Άγγλος φίλος και συνάδελφος ο Άλεξ, μου είπε ένα βράδυ τις γιορτές που ήμασταν έξω για μπύρες, ότι δεν μπορεί κι αυτός να τρώει στα όρθια. Άρα δεν είμαι μόνος μου σε αυτό...  
4. Μαντήλες
   Σέβομαι πραγματικά τα ήθη, τα έθιμα και την πίστη οποιουδήποτε και το δικαίωμά του να φοράει οτιδήποτε και ειδικά αυτά που έχουν σχέση με τα θρησκευτικά του πιστεύω. Απλά δεν μπορώ την μαντήλα από καθαρά αισθητικής πλευράς. Και έχει πολλή μαντήλα εδώ πέρα...
5. Σούπερ Μάρκετ
   Τα σούπερ μάρκετ κλείνουν στις 8 τις καθημερινές και τα Σάββατα στις 6. Κυριακή ούτε λόγος φυσικά να είναι ανοιχτά. Μου έτυχε να σηκωθεί ο υπάλληλος να πάρει το ταμείο και να φύγει το βράδυ και στην ουρά είχε ακόμη άτομα. Ευτυχώς μόλις είχα περάσει. Επίσης δεν έχουν πολλά πράγματα, έχουν μόνο μικρές συσκευασίες, τα έχουν ανακατεμένα, π.χ. βρεφικές τροφές μετά καθαριστικά μετά σοκολάτες και σνακς, μετά ξανά προιόντα καθαρισμού, όλα αυτά στην ίδια "γόνδολα". Δεν ξέρω αν είναι παραξενιά του σούπερ μάρκετ της γειτονιάς ή είναι γενικό το φαινόμενο. Στη συντριπτική πλειοψηφία των προιόντων, όλα επάνω στη συσκευασία είναι μόνο στα γερμανικά...
6. Γραφειοκρατία
   Το Δημόσιο έχει πολλή γραφειοκρατία και μάλιστα χαρτούρα, παραδοσιακό ταχυδρομείο, έντυπες αιτήσεις κ.λ.π. Αγνοούν το email, τις υπηρεσίες τύπου gov.gr και τέτοια. Παράξενο για τη Γερμανία και όλοι παραπονούνται γι αυτό, ιδιαίτερα οι ξένοι. Αν δεν είχα στην αρχή την υποστήριξη της κοπέλας από την εταιρεία για το relocation support, θα τα είχα παρατήσει και θα είχα πάρει το πρώτο αεροπλάνο για πίσω. Τόσα χαρτιά, τόσες δηλώσεις, τόσα συμφωνητικά με τράπεζα, σπίτι, δήμο, ιδιωτική ασφάλιση και όλα αυτά τα έντυπα στα γερμανικά.
7. Διάφορες ασφάλειες
   Εδώ στη Γερμανία πρέπει να κάνεις ασφάλιση αστικής ευθύνης υποχρεωτικά αλλιώς δεν μπορείς να βρεις σπίτι π.χ. Μπορεί κάνοντας ποδήλατο να χτυπήσεις κατά λάθος κάποιον στο χέρι και αυτός ο κάποιος να τύχει να παίζει τέννις... Θα σε πάει στα δικαστήρια ζητώντας χιλιάδες ευρώ αποζημίωση ισχυριζόμενος ότι είναι μελλοντικός παγκόσμιος πρωταθλητής και από το χτύπημα καταστράφηκε η καριέρα του. Δεν υπάρχει λογική. Γι αυτό κάνεις την ασφάλεια που τα καλύπτει όλα αυτά και έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.   
8. Το τέρας του ναζισμού
   Το βρίσκεις μπροστά σου συνέχεια, αναπόφευκτο. Στα μνημεία, στις πινακίδες, στα γλυπτά στους δημόσιους χώρους, φυσικά στα μουσεία, στα έντυπα, στη δημόσια συζήτηση, κ.λ.π. 
9. Ελληνική Τηλεόραση
   Δεν μπορώ εδώ να βλέπω κάποια προγράμματα της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης. Πταίσμα βέβαια, όχι ότι έχω καμμιά ιδιαίτερη σκασίλα να βλέπω τηλεόραση και μάλιστα ελληνική αλλά ήθελα να βλέπω κάποιους ελληνικούς αγώνες μπάσκετ και δεν γίνεται. Είναι κλειδωμένοι. Το έλυσα βέβαια με VPN. Η δε γερμανική τηλεόραση τα ίδια και χειρότερα με την ελληνικά. Τα ελεύθερα κανάλια είναι σκέτα σκουπίδια και (εδώ μας ξεπερνάνε) όλα τα ξενόγλωσσα προγράμματα είναι μεταγλωττισμένα. Άνοιξα μια φορά την τηλεόραση στο ξενοδοχείο από περιέργεια και έπεσα πάνω στο Τοπ Γκαν, μεταγλωττισμένο...
10. Σκουπίδια
    Άλλη τεράστια λόξα με τα σκουπίδια. Υποχρεωτική διαλογή για την ανακύκλωση: αλλού τα χαρτιά, αλλού τα οργανικά και αλλού όλα τα υπόλοιπα. Διαγράμματα με οδηγίες για το που ρίχνουμε τι, που για να τα διαβάσεις και να τα εφαρμόσεις πρέπει να ασχοληθείς καμμιά βδομάδα. Έξι εφτά διαφορετικού χρώματος κάδοι μόνο για τα διάφορα γυάλινα μπουκάλια. Κι από την άλλη, οι κάδοι σκουπιδιών στους δημόσιους χώρους σπανίζουν, σε κάποιες πολυκατοικίες είναι κλειδωμένοι (!!)  Και γι αυτό το θέμα χρειάζεται ξεχωριστό άρθρο όμως.
11. Μεταλλικό νερό
    Την πρώτη φορά που πήγα στο σούπερ μάρκετ πήρα ένα μπουκάλι νερό χωρίς να δώσω και πολλή σημασία. Πάω πίσω στο σπίτι να πιω και ήταν μεταλλικό (Blasenwasser). Ένα ράφι με κανονικά νερά στο σούπερ μάρκετ και δέκα ράφια με μεταλλικά.. Από τότε όποτε ζητάω νερό, no bubbles water ή no sparkling water...  
    
12. Η πρωινή καλημέρα
    Κανείς εδώ δεν λέει καλημέρα το πρωί ή καληνύχτα το βράδυ. Μπαίνεις μέσα στο γραφείο το πρωί και σε υποδέχονται με μουγκρητά. Φεύγεις το βράδυ, λες καληνύχτα και δεν σου απαντάει κανείς. Και το έχουν κολλήσει όλοι και οι νότιοι, Ιταλοί και Ισπανοί και οι πιο βόρειοι όπως οι Βαλκάνιοι.. Δεν έχουν τίποτα με κανέναν απλά είναι το στυλ τους. Όλη την άλλη ώρα κάνουμε την πλάκα μας, χαζογελάμε κ.λ.π. Το πρωί και το βράδυ κάτι τους πιάνει και δεν ανοίγουν το στόμα τους, Ιδίως οι Εγγλέζοι που στη δουλειά είναι και πολλοί. Μόνη φωτεινή εξαίρεση ο Ρούπερτ από την Αγγλία, πάντα εγκάρδιος, πάντα ομιλητικός με το γέλιο και την διάθεση για πλάκα και χαβαλέ. Φυσικά χειραψίες, αγκαλιές, φιλιά και τέτοια σωματικά τα αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Άνθρωποι που είναι μαζί στον ίδιο εργασιακό χώρο 25 και 30 χρόνια δεν τους έχω δει ποτέ έστω να δίνουν τα χέρια...  Τώρα πια το συνήθισα και δεν μου κάνει καμμία εντύπωση.
13. Μετρητά
    Ακόμα χρησιμοποιούν πολύ τα μετρητά εδώ, δεν θέλουν να τα αποχωριστούν. Και δώστου να περιμένεις στην ουρά μέχρι να βρει η γιαγιά από την Ζάμπια τα λαμάκια για να πληρώσει... Άσε που πολλά μαγαζιά όπως κουρεία ή φαγάδικα δεν δέχονται κάρτες ή δέχονται μόνο από ένα ποσό και πάνω.
14. Φαγητό
    Όταν κάθεσαι να φας έξω δεν σου φέρνουν ψωμί ούτε νερό. Αυτό είναι ο κανόνας αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πρέπει να τα ζητήσεις και πάλι μπορεί να μην έχουν καν ψωμί. Το νερό φυσικά θα στο πουλήσουν. Σε πολλά εστιατόρια που έχω πάει, το μενού είχε 5-6 πιάτα μόνο. Επίσης σπανίως θα έχει το μενού στα αγγλικά και άντε να βρεις τι να παραγγείλεις. Γενικά το καλύτερο φαγητό το έχω φάει στα άφθονα τούρκικα και στα επίσης άφθονα αραβικά εστιατόρια. Αραβικά πάσης προελεύσεως, από Μαρόκο μέχρι Ιράν. Η ασιατική κουζίνα δεν μου αρέσει, έχω φάει σε Ταιλανδέζικο και Βιετναμέζικο μέχρι στιγμής. Να μην πιάσουμε και την Ινδική. Γενικά πρέπει να ασχοληθώ περισσότερο με το θέμα του φαγητού αλλά είχα άλλες προτεραιότητες.  
    
    Αυτή είναι λοιπόν η λίστα με τα 14 άσχημα. Πραγματικά στίβω το κεφάλι μου να θυμηθώ κάτι ακόμα και δεν μπορώ. Θα δούμε και στο επόμενο πόσα και ποια είναι τα καλά της  ζωής στη Γερμανία, πάντα κατά τη δική μου υποκειμενική άποψη...